
Het was twee uur lopen naar de eerste koffie stop in West Bay, een onooglijk plaatsje, een mengeling van een oud vissers plaatsje en de moderne tijd in de vorm van verschrikkelijke nieuwbouw.

Als ik de kerkjes zie in die oude vissers plaatsjes moet ik altijd denken aan alle zorgen, angsten en verdriet die er vroeger om de vissers bij zwaar weer op zee waren.
Het pad liep verder over de klif rechts achter de kerk.

Na enkele uren werd het wat vlakker en moesten we verder over het strand. Dit is geen zandstrand maar een strand van ‘peddles’, kiezelstenen, soms groot, soms klein en altijd zwaar om over te lopen.

Chesil Beach is een soort zandbank van 18 mijl lang. Tussen het vaste land en de zandbank is een lagune met zout water. En Chesil Beach is bekend om het mooie boek geschreven door Ian McEwan, dat ook verfilmd is: ‘On Chesil Beach’. Over een paar dagen lopen we door Weymouth waar het hotel staat dat zo’n belangrijke rol in het verhaal speelt.
Maar wij waren voor vandaag de peddles zat en gingen het land in op weg naar Abbotsbury.

Vlak voor Abbotsbury staat de Sint Catharina kapel.

En dit is Abbotsbury, een beeldig oud dorp, maar jammer genoeg erg toerisme like opgeknapt. Er stond hier opeens weer een file op de weg.


We blijven genieten van je verhalen en je foto’s.
LikeLike
Leuk Arie!
LikeLike
pad vlak langs de afgrond ziet er zeer eng uit, het brokkelt natuurlijk af en toe af! Stoer hoor van jullie
LikeLike
Er staan gelukkig borden wanneer het klip ‘instable’ is.
LikeLike