Portland

Ballade over de voetpaden in Vastmanland, deel 2

je loopt naar het oosten

het kompas wijst halsstarrig naar het oosten

het pad volgt trouw het kompas, als een streep

alles is in orde

dan buigt het pad naar het noorden, in het noorden is niets

wat wil het pad nu? al snel komen we bij een groot moeras

het pad wist dat

het leidt ons er omheen met de zekerheid van iemand die het eerder heeft gedaan

het weet waar het moeras ligt, het weet waar de berg te steil wordt

het weet wat er gebeurt als je noordwaarts in plaats van zuidwaarts rond het meer gaat

het heeft dat alles zoveel keren eerder gedaan

dat betekent het een voetpad te zijn

Vandaag liepen we rond het eiland Portland, een vreemd eiland. Het lijkt een mengelmoes van van alles: groepjes huizen, veel armoede, leegstand, fabrieken, twee gevangenissen, een voormalig olympisch dorp en veel natuur.

Het kustpad liep rond het eiland, vlak langs de zee.

Onderweg meenden we scholen dolfijnen te zien, heel in de verte. Jammer genoeg te ver weg voor een foto.

We hebben driekwart van de wandeling gedaan, het laatste deel was ons ontraden en dat kwam goed uit, want het was warm. En toen kwamen we opeens bij een beeldig rijtje huizen.