Climb every temple……

Maandag 25 december. Vandaag ben ik met de drie-daagse tempeltour begonnen. Ik had me ooit, alweer lang geleden voorgenomen geen meer tempels ‘hoeven’ te beklimmen. Maar ja, ik kon me natuurlijk weer niet beheersen.

Angkor wat

De foto geeft een stille indruk. Dit is schijn, het is druk met toeristen, maar wel begaanbaar. De meeste backpackers blijven in de stad.

De vorige keer – in het pre-toerisme tijdperk – kon/moest je met levensgevaar de tempels beklimmen. De trappen zijn erg stijl, ongelijke treden en diep. Allemaal zo gebouwd dat je naar beneden kijkend (eerbiedig) omhoog moet klimmen. Naar beneden gaan op deze trappen is doodeng. En die vorige keer was ik dus halverwege de afdaling toen de vrouw boven me in paniek raakte: schreeuwen, huilen. Maar ‘we’ hebben het gehaald.

Het is nog steeds stijl, maar gelijke treden en niet zo diep. Dus ik ben toch maar weer…. omhoog gegaan.

De hele tempel (bijna alle tempels) is bedekt met beeldige, dansende apsara’s, vrouwelijke geesten van de wolken en het water.

Maar ik kwam eigenlijk voor deze galerijen.

De hele tempel is omgeven met deze galerijen waar op de muur de belangrijkste verhalen van het hindoeïsme afgebeeld zijn.

En het scheppingsverhaal: ‘het karnen van de oceaan van melk’.

Hierna heb ik nog 5 andere tempels bezocht en uitgeput kwam ik om 5 uur terug in het hotel.

(Waarover morgen meer)

Ta Prohm. Deze tempel werd in de 19e eeuw (toen het hele complex in het oerwoud ontdekt werd) expres zo gelaten om te laten zien in welke staat de tempels werden aangetroffen.

Nog even de mijnen. Van de Vietnamoorlog en de Rode Khmertijd merk je hier niets. Het is natuurlijk alweer lang geleden en ik spreek de taal niet, dus de gesprekjes blijven oppervlakkig.

Langs het toegangspad naar deze tempel zat een orkestje dat authentieke Khmermuziek speelde. Het orkestje bestond uit slachtoffers van landmijnen, de opbrengst ging naar een stichting.