Chennai is geen echt inspirerende stad, na 2 dagen heb je het wel gezien (eigenlijk niet want het is enorm groot), maar de chaos, het lawaai, de verkeersopstoppingen ….. genoeg!
31 december heb ik kalm aan gedaan, alweer een jetlag. Ik weet soms niet welke dag, welke tijd…hoe zat het ook alweer.
Gisteren, 1 januari heb ik een lange wandeling over de boulevard gemaakt.
Deze foto is ‘bij mij om de hoek’. Wallace garden is een rustige wijk waar van alles door elkaar woont. Het ene ogenblik een krottenwijkje, pal daarnaast een enorm huis met een muur er om heen. En vaak rotzooi op straat. Eigenlijk ligt er hier rotzooi overal op straat. De jongen van het vruchtensap stalletje (die me voorzichtig de troep ontwijkend zag stappen) zei dat de jongere generatie het schoner wilde. Ik wens hen veel succes.
Maar de papaja’s smaken heerlijk!
Langs de boulevard stonden nog enkele koloniale gebouwen (allemaal in gebruik als overheidsgebouw ) en ik passeerde het museum van Vivekananda. Hier heb ik een klank en licht show over hem gezien.
Tenslotte kwam ik bij de st Thomaskerk uit, waar net een kerkdienst eindigde.
Met een tuktuk terug naar het hotel. Ik liet me natuurlijk weer overhalen een souvenirs winkel te bezoeken, en toen vroeg ik de chauffeur ook nog me naar een kledingzaak te brengen, na drie winkels dacht ik eindelijk te slagen, maar het geval was veel te klein. (De verkoper vond dat het perfect paste, ik kon echter nauwelijks ademhalen).
Vandaag, 2 januari ben ik in Mahabalipuram aangekomen, een plaatsje voor een dag, maar het staat vol met bezienswaardigheden. Bijna allemaal met afbeeldingen van gebeurtenissen uit de Mahabharata.
Vlak achter het hotel bevind zich de rots met ‘de boetedoening van Arjuna’. Dit is waarschijnlijk een christelijke interpretatie, een andere naam is ‘afdaling in de Ganges’.
Naast deze rots is het voorportaal van een tempel met een afbeelding van Krishna. Ook weer uitgehakt in de rotsen.
Er was een hele groep pelgrims die in sneltrein vaart alle bezienswaardigheden bezocht. Ze waren allen in het rood gekleed. (Ik heb ooit geweten wat dit betekent, maar ik kom er niet op.)
Er is ook een plek met vijf gebouwen, (strijdwagens voorstellend) vernoemd naar de vijf Pandava broers die Krishna hielpen bij de wedstrijd tussen goed en kwaad.
Toch weer een andere vorm van ‘twee in een’. De linkerhelft van het beeld is Shiva, de rechterkant zijn vrouw. (Vandaar 1 borst). Ik zie nu ook dat de rechter heup iets bevalliger is. Er moet hier ook nog een beeld van Harihara (Shiva en Vishnu) staan, maar ik weet niet zeker of ik deze wel goed heb ontdekt. Veel beelden zijn verweerd door de zoute zeewind.
De Indiërs gebruiken de gebouwen hoofdzakelijk als achtergrond voor foto’s van elkaar. Hiervoor beklommen ze enthousiast de gebouwen. En ook weer allemaal UNESCO wereld erfgoed.
Maar dan de laatste tempel, dat was andere koek.
Deze wordt streng bewaakt en bij elke overtreding wordt er op een fluitje geblazen. De kust tempel is het oudste stenen tempel-gebouw in India.
En teruglopend door de hoofdstraat ontdekte ik een koe! De eerste koe! Koeien zijn in de grote steden allang uit het straatbeeld verbannen, of ze zijn zelf weg gerend (met al dat verkeer), maar hier staat er 1.
Het lijkt me interessant de stijl van de tempels en van de beelden van de diverse goden te vergelijken met die uit Cambodja. Grofweg zijn ze de meeste in dezelfde tijd gemaakt.
Maar dat is voor later.
Van de bergen en het water 