‘Mr Modi rules by dividing the people’

Het kan natuurlijk niet uitblijven dat ik toch met de mensen wil praten over de politiek en de situatie waarin ze zich bevinden.

Gisteren stond er een man op de hoek bij het hotel die me toen ik hem passeerde een vrolijk nieuwjaar toewenste. (Dat gebeurt vaker). Daarop vroeg ik hem of ik iets mocht vragen. Hij zag er islamitisch uit (een baardje en zo’n mutsje. Ook hebben moslims vaak een iets ander hemd aan). Op mijn vraag of hij moslim was antwoordde hij ja en daarop vroeg ik -voorzichtig- hoe het is, anno nu een moslim te zijn in India. Hij verklaarde dat dit een probleem in het noorden is, hij wuifde met de hand ‘Pakistan’. Hier in Tamil Nadu waren ze allemaal broeders.

Hier in het zuiden zie je sowieso veel minder moslims, er zijn veel heilige hindoe plaatsen en wat heb je daar als moslim te zoeken?

Op eerdere reizen in het noorden sprak ik vaker moslims die me van hun situatie vertelden. Modi voert een hindoe nationalistisch beleid en dat is niet mals.

Er wonen hier wel veel christenen, die hier al heel lang wonen. Het verhaal gaat dat dit al is sinds onze jaartelling toen de apostel Thomas naar de kust van Kerala vaarde. En daarna is er hier vroeger flink bekeerd door o.a. de Portugezen.

Bij het ontbijt gisteren sprak een man me aan die vertelde christen te zijn. Hij was in Kanchipuram ivm een partijcongres en de hele ontbijtzaal zat vol kwetterende congresgangers. Hij zei dat het moeilijk was in deze dagen christen te zijn. Dus dan probeer je een gesprekje te voeren en realiseer je je weer hoe anders onze samenleving in elkaar zit.

En de bus werd gezegend, er liep een man met een enorme wierookpot door het gangpad. Ik geloof dat wierook vaak werd/wordt gebruikt tegen de stank, en dat is nou juist het enige waar je hier nauwelijks iets van merkt. De mensen zijn schoon op hun lichaam, op de armste plaatsen zie je mensen zich wassen bij de pomp of in de rivier.

Maar goed, bij de start van deze dag hing er een aangename wierookgeur in de bus. (die al snel verdween, de raampjes en de deur stonden allemaal open).

Tijdens de rit vult de bus zich al snel met reizigers. Halverwege stapten er twee zwaar gesluierde moslimmeisjes (?) in die samen op een nog beschikbare plaats voorin wilden gaan zitten. Driftig gebaarde de chauffeur hen naar achteren.

Ik zit trouwens meestal alleen op een bankje voor twee personen. Kaste? Vrouw? Westers? Geen idee. Toen de bus vol was en er een oude man naast me aan de reling hing wees ik op de lege plek naast me. Met veel moeite, helemaal van me afgekeerd wilde hij wel gaan zitten.

Ik ben nu in Tiruvannamalai met een prachtige tempel en het lijkt alsof de tijd er is stil blijven staan. Heel veel pelgrims, ‘heilige mannen’, veel koeien op straat en in de tempel. En alleen de riksha’s zijn er niet meer.