Kumbakonam

Dit is de volgende tempelstad, en omdat het nu 2 uur is en de tempels weer om half vier open gaan en omdat alweer een bericht over tempels toch wel klein beetje eentonig wordt, hierbij een verslag van het praktische gebeuren hier zo in India.

Ik sliep vannacht in Chidambaram in hotel Haresharam, enorm aanbevolen door de gids, maar het hotel had duidelijk beter tijden gekend. Na het tempelgebeuren wilde ik er nog iets eten, maar het restaurant gedeelte was al opgeruimd, dus vlug naar iets anders.

Vanochtend bleek dat er een nieuwer restaurant van het hotel is, ‘left and then right’ sprak de man van de balie. De tocht ging langs de heren toiletten (die nog niet vernieuwd waren) altijd verfrissend op de vroege ochtend.

Maar bij het ontbijt was er cornflakes en jam. (Naast de gebruikelijke Indiase hapjes en soepjes). Ook lagen er sneeën brood naast de cornflakes en stond er een broodrooster aan de andere kant van de zaal naast het Indiaas gebeuren. En er was zoals altijd fruit! Wat zal ik die papaya gaan missen.

Na het ontbijt kon ik direct oversteken naar het busstation aan de overkant. Het vinden van de juiste bus vergt altijd enige zorg omdat alle woorden hier in het tamil geschreven worden. Maar er is altijd iemand die wil helpen, een vriendelijke man bracht me naar de plek waar de bus zou komen. Hier stond een groepje buschauffeurs en -conducteurs met wat dames te praten. Dolle pret zo met elkaar. De dames bleken travestieten te zijn, een groep die al eeuwen hier in de cultuur een plek heeft. Ik had al eerder travestieten gezien, en ook deze wilden niet op de foto. (Ze willen zich geen ltb-enz noemen)

Enkele reisden mee in de bus: ze gingen langs alle passagiers, klapten elke keer drie maal hard in de handen en zegenden daarna de passagier, man, vrouw, kind, moslim iedereen kreeg een beurt. Tegen een kleine vergoeding, natuurlijk, dat wel.

Dat brengt me op het geld. Het grootste biljet is 500 rsp. Dat is voor het gemak €5.- dus als je €100 pint dan krijg je 20 biljetten van 500 rsp, en soms van de laatste biljetten wat klein geld: 200, 100 enz.

Onder de papieren rupees zitten munten. In het toeristencircuit wordt het bedrag vaak afgerond naar papier. In winkels en op de markt is het muntgeld heel gewoon. Een banaan bv kost 2 rupees. (Ja, dat is 2 cent).

Ik heb soms het gevoel dat ik gemakkelijk met die biljetten van 500 rsp omga, maar dat dit voor de gewone man of vrouw, laat staan de armen een heel bedrag is.

En het kan verwarrend zijn. De tuktuks! Dit zijn degenen waarbij je moet afdingen en ze hebben altijd een voorsprong, ze weten de weg, ze weten de afstand en ze weten dat je veel geld hebt. Dus altijd gedoe, voor je het weet om 100 rsp (want in je achterhoofd is er altijd dat stemmetje, ‘toeristenprijs, ik word weer bela….’) zo was een ritje van het hotel naar de tempel gisteren met moeite 50 rsp (5 minuten hooguit) en was vandaag een ritje van het busstation naar dit hotel ook 50 rsp (10 minuten). En ik had ook even geen zin om af te dingen. ik weet nog steeds niet wat de juiste prijs is.

500 rsp is dus een enorm bedrag. Ik heb zojuist hier in het hotel (dat vrij chiq is) voor 295 rsp gegeten (in de ‘stad’ kost dezelfde maaltijd 150j en dan denk ik 295 ‘wat duur’. En dan realiseer ik me weer dat dit €2,95 is.

Na het eten kreeg ik een opgevouwen blaadje van een mij onbekende boom, verpakt in een plastic zakje. Na veel gepeuter zat er iets heerlijk zoets in het blaadje. De bediende kwam langs en zei ‘you can eat the leaf too’. Dat zal ik volgende keer doen.

In de bus zaten weer veel moeders met beeldschone kinderen. Door de drukte lukte het niet daar een foto van te maken. (De moeders maakten wel weer selfie met mij). Daarom een foto uit het restaurant van vanmiddag.

En nu is het weer tijd om de stad in te gaan.