Met alle ge- en ongemakken erbij
Ik stond gisteren natuurlijk om kwart over zeven al (en dus veel te vroeg) op het station. Aan de overkant stond een trein, ik had uitzicht op de ‘sleeper’. Dat is een coupé voor zes mensen met twee keer drie bedden om te slapen. Want de reis duurt meestal lang in deze trein, hij legt enorme afstanden af, loopt altijd veel vertraging op en heel vaak begint de reis ook ‘ ‘s nachts.
Bij het zien van die trein stond ik te mijmeren, de vorige keren reisde ik vaak met de sleeper, erg leuk (als je er net in bent) en na een poosje dodelijk vermoeiend, want je zit/ligt voortdurend in the picture en geen deur om dicht te doen. Altijd contact! En altijd druk!
Hoe zou dat nu zijn in the sleeper te reizen? Het was altijd zo verschrikkelijk vermoeiend, hoe zou ik er nu uitkomen?
Voor deze reis kon ik mijn treinkaartje thuis al kopen, en ik had eigenlijk alleen maar gekeken welke trein overdag reed, zodat ik er niet in ‘hoefde’ te slapen.
Het was een enorme sprong qua reis-comfort. Had ik de vorige keer al in de 1e klas kunnen reizen (en slapen), 4 personen – dus 4 bedden, met een lakentje en kussen en met een coupe deur die dicht kon, nu bleek ik voor de allernieuwste trein een kaartje gekocht te hebben.
De mannen met een rode tulband en/of rood jasje zijn dragers, ook nu stond er al 1 klaar toen ik me met mijn postcodeloterij koffertje en rugzakje uit de tuk tuk wurmde,
Deze dragers brengen je met bagage helemaal tot aan je zitplaats. Ik had geen drager nodig, deze man duidelijk wel.
De trein kwam precies op tijd binnen, het bleek de aller modernste trein van India te zijn. Ik had een heerlijke zitplaats (waarbij die van de Thalys naar Parijs verbleekt) en de trein haalde op topsnelheid 120 km per uur. Ik kreeg een flesje water, een krantje en
En ondertussen ging het landschap daarbuiten aan me voorbij.
De trein reed dus precies op tijd (meneer Koolmees) het station van Chennai binnen.
En in het hotel aangekomen begon ‘de ellende’ (viel uiteindelijk wel mee), want toen had ik weer wifi. Mijn vlucht van die nacht was geannuleerd ivm het weer. Nederland heeft sneeuw, India heeft smog, of mist, geen idee wat het is, maar het zicht is beperkt. Al dagen trouwens en in het hele land worden vluchten geannuleerd. Als alternatief was er wel een nieuwe vlucht mogelijk, via Bangalore met 10 uur overstaptijd.
Ik had toch al mijn twijfels over de komende dagen, vond dat ik ‘teveel wilde’ en bleef soms liever hier in het zuiden dus besloot ik alles maar te annuleren en hier nog een allerlaatste tempel te gaan bezoeken.
Het was druk in de bus, de volgende foto heb ik gemaakt ivm het mutsje dat je hier wel vaker ziet. En telkens vraag ik me af waarom draagt men een mutsje? is het de kou? (Het is hier rond de 30 graden), is het een mode?
Die mutsjes zijn dus echt erg. En allemaal volgens eenzelfde patroon, wie heeft ze dat patroon in vredesnaam aangeleerd?
En nu zit ik dus in Tirupati met een tempel op een berg, een tempel die door de smog of mist nauwelijks te zien is.
Morgen dus de berg op, naar de tempel!
Van de bergen en het water 