Tirupati………haar

Ik had al eerder bemerkt dat er rond de tempels bij de pelgrims het haar wordt afgeschoren, maar nergens wordt zoveel geschoren als hier, in Tirupati. Het verhaal gaat dat door het scheren de zonden ‘verdwijnen’.

Dus zie je overal ‘versgeschoren’ kinderen en mannen. En soms een vrouw, maar veel minder. Ik denk dat die zuinig op hun vaak mooie lange haar zijn.

De tempel haalt zo 143 ton haar per jaar op en verkoopt dit op de internationale markt voor ruim £2 miljoen (dit bedrag is van de BBC, er gaan verschillende bedragen op het internet rond). Het haar wordt -ook in Nederland – gebruikt om pruiken van te maken.

Ik heb ooit een documentaire gezien waarin een vrouw haar haar (uit armoede) verkocht aan de tempel, maar ik denk dat dat een andere situatie is.

De tempel zelf besteedt het geld aan goede doelen.

De tempels hier zijn gewijd aan Vishnu, de god die de schepping in stand houdt en het evenwicht tussen goed en kwaad bewaakt. Waarom Vishnu? In dit Tamilland waar bijna alle tempels aan Shiva zijn gewijd? De koninklijke familie hier koos in de 13e Vishnu als beschermgod en de stad bereikte in de daarop volgende eeuwen een enorme rijkdom en zo werd Vishnu populair.

Ook hier moest ik de telefoon en schoenen inleveren, jammer geen foto’s van de prachtige en enorme tempels, maar wat een rust: geen ‘selfies’ met die witte vrouw, ik kon zomaar rondlopen.

Ik werd hierbij gecoached door de tuktukman, die me de weg wees. Ook adviseerde hij mij een ‘quick darshan’ kaartje te kopen (20 rsp), hiermee kon ik in een korte rij op weg naar de goden, in dit geval dus de beelden van Vishnu. Op het einde voegde onze quick rij zich bij de erg lange niet betalende rij en werd het toch nog een enorm gedrang. Bij alle beelden staat weer een brahmaan die zegent en geld int. Zo fluisterde er een me ‘donation’ toe en kneep in mijn arm (gelukkig alleen mijn arm, want wat doe je als zo’n man je tussen al die mensen je ergens anders knijpt?)

Het blijft indrukwekkend door die eeuwenoude gangen (met prachtig beeldhouwwerk) naar een verlicht kapel op het einde te gaan waar het beeld van de god je aankijkt. ‘Het evenwicht tussen goed en kwaad’ – krachten die wij mensen allemaal in ons hebben, en vaak is er van evenwicht niet veel sprake.

En je krijgt dus het teken van Vishnu op het hoofd. Nadat ik alle kapellen had bezocht, kreeg ik weer prasad, een hapje. Dit keer gekruide rijst.

In de tweede tempel ging alles weer op dezelfde manier, en hier stond weliswaar zo maar buiten, zonder priester en een beetje verwaarloosd een beeld van Ganesh.

Vishnu heeft 10 avatars, incarnaties, waaronder Krishna, Ram en Boeddha. Deze zijn op de toegangspoort afgebeeld en er staan ook prachtige beelden van hen in een lange rij na binnenkomst.

Na de rondgang in de tweede tempel kon ik met mijn kaartje van wederom de ‘quick darshan’ (hier 5 rsp) een soort zoete bal en een hapje gekookte rijst halen.

Ik vind dat een mooi principe, iets te eten krijgen na de rondgang. In andere tempels maakte ik ook eens mee dat de mensen voor de tempel iets om te offeren konden kopen, dit bij de goden offerden, waarna het op het einde van de rondgang door een priester weer werd uitgedeeld.

En dan viel mijn oog ook op dit bordje, prachtig om de dharma (hier de kosmische wet waarop de werkelijkheid rust -ik zeg het even in een wel heel korte zin -) te beschermen, en die Hindu dharma te beschermen tegen de westerse cuture? (Er staan vaker spelfouten op Engelse teksten), of is het geen spelfout maar wordt couture bedoeld?