Ja, dat was vanavond maar laat ik met vanochtend beginnen. Toen ben ik eerst -zo vroeg mogelijk- naar een afdeling in het Zwinger geweest waar een enorme collectie Europese schilderijen uit de 16e – 17e eeuw hangt: ‘Die Alte Meister’. Zalen vol met schilderijen uit Italië, Frankrijk, België / Nederland, Duitsland, Spanje….. het ging maar door.
Ook hier: kiezen, een land en dan ook nog misschien wel een zaal.
Na de ‘beroemde’ schilderijen bekeken te hebben, heb ik de Duitse afdeling uitgebreid bekeken, want daar ben ik nu.
Hier een die ik heel mooi vind.
En er hangt -natuurlijk- ook werk van Durer.
En een schilderij van Bernardo Bellotto, geboren in Venetië, gestorven in Warschau en schilderend in Dresden.
Na een lange wandeling langs de oevers van de Elbe heb ik nog wat in de oude binnenstad rondgelopen en moest me daarna klaarmaken voor de opera. Hiervoor heb ik een jurk meegenomen omdat ik hoorde dat het hier er nogal netjes, uitgaande aan toe gaat. En dat klopt! De tijd van smoking en lange jurk is voorbij, maar hier lopen ze er nog wel in en het zijn er niet een paar. Er liep een enkele dame in lange broek, maar dat was dan ook weer zo’n broek waar je eigenlijk niet zo veel in kon doen, behalve ermee naar de opera gaan dan.
Het gebouw zelf is al een excursie waard. Het is in 1838 in neo Renaissance – Saksische stijl gebouwd. Na de 2e Wereldoorlog lag ook dit gebouw in puin, in 1985 was de reconstructie klaar.
Het plafond in de koepel is helemaal beschilderd. Hoofdzakelijk met romantische taferelen. Ik denk scènes uit opera’s. ( lijkt me logisch).
Letterlijk alles is versierd.
En hoe was de opera?
Dat zou je in dit prachtige gebouw waar zoveel te zien is bijna vergeten. Maar hij was prachtig. Ik vind het toch altijd een soort ‘totaal-theater’, prachtige zang, mooi orkest en dan die decors, schitterend!
En hier past het allemaal bij elkaar. Het is echt 1 geheel van die drie zelfstandige grootheden. (En ook nu is het geheel meer dan de som meer van de delen) De melodie van het orkest volgt het verhaal, beeldt het verhaal uit, ondersteunt het en is ook vaak zelfstandig. Soms lijkt het alsof er ‘twee orkesten’ zijn, het ene met lichte, mystieke klanken uit de ene wereld, het andere met duistere, zware tonen voor de gewone, arme wereld.
En de cello speelde soms tussen de bedrijven een prachtige, tedere solo.
Ik vond de solisten prachtig zingen. Altijd weer een raadsel hoe ze het op zo’n hoog niveau 3,5 uur zo goed volhouden.
De belangrijkste motieven in het verhaal zijn het verlangen naar een kind (‘Schatten’ betekent hier kind) en de mens die ‘versteent’ als hij in contact komt met de armoede en ellende van de gewone mensen. Het verhaal speelt zich in verschillende soms sprookjesachtige werelden af en zit vol met symbolen en commentaren uit de geesteswereld. Ik had het gelukkig voorbereid anders was het moeilijk te volgen. Ik kwam er niet toe de verhaallijn geboeid te volgen, maar ik kwam tenslotte voor de muziek en die was schitterend.
En ja ook hier gaat het zo keurige, ietwat stijve publiek uit het dak. Gelukkig niet na elk mooi gevonden deel, maar wel na het slot. Op hun manier dan, netjes.
ps volgend seizoen speelt de Nationale Opera ‘Frau ohne Schatten’ (April 2025)
Van de bergen en het water 