The last rose  of summer

Gisteren, 19 juni ben ik met de trein naar Londonderry geweest. Typisch een plaats voor (maximaal) een dag.

Het station ligt aan de overkant van de Foyle. De oevers zijn met deze brug verbonden.

Net als in Belfast waan je je in Derry veel meer in Groot Brittannië dan in Dublin. Hier staan nog veel grote macht uitstralende gebouwen. (En in dit stadhuis staat een enorm wit marmeren beeld van koningin Victoria).

Maar de foto gaat naar de kerk:

Deze kerk hing ook vol met gewaden en vlaggen.

De grote attractie hier is over de oude muren te lopen, dat was heerlijk, maar (als je voor alles veel tijd neemt) heb je dat in 1,5 uur wel gedaan.

Daar beneden  ligt de straat waar in 1972 het drama van Bloody Sunday plaats vond. Geschiedenis is hier nooit ver weg en komt in de tijd steeds dichter bij.

Dus besloot ik ook nog even daar te gaan kijken.

Op die dag werd naar het gemeentehuis een demonstratie gehouden die bloedig werd neergeslagen door Britse soldaten. 14 (vaak nog jonge en onschuldige) betogers werden hierbij gedood. De straat waar het plaatsvond is 1 grote herdenkingsplek. Talloze monumenten, weer een museum, weer rondleidingen, enz.

Van de kerk kozen alleen degenen die in de wijk, bij de mensen werkten partij, deze pastoor zwaait met een zakdoek om een ambulance te wenken.

Vandaag, 20 juni ben ik heerlijk naar de botanische tuin geweest waar deze jaloersmakende kamerlinde staat.

Op het terrein van de botanische tuin staat ook het Ulstermuseum. Hier is een aparte afdeling over de muurschilderingen, dit blijkt in Ierland een oude traditie te zijn, hier in Belfast door de protestanten begonnen. De universiteit heeft vanaf het begin van de politieke (‘troubles’) schilderingen,  deze geïnventariseerd en de tentoonstelling toont de  ontwikkeling ervan.

Even een ander perspectief Ik moet eerlijk zeggen dat de confrontatie met alle geweld van de laatste 2 dagen; de muren, de verhalen, de foto’s voor me heftig is. Zo gewelddadig, zo dichtbij. Eergisteren ging ik even het museum over O’Connel in (1 van de oprichters van de arbeidersbeweging) en liep daar hop tegen een vitrine met een mitrailleur  aan. Ik dronk een kop koffie, zit er een man aan het tafeltje naast me te vertellen over een carbom.

Wat een geschiedenis van onderdrukking en geweld heeft dit land achter de rug. Het museum gaf me overzicht en wat rust.

Terug naar het centrum lopend nog een laatste muurschildering. Pas een paar jaar oud met een afbeelding van een familie die zich de laatste eeuw (1e Wereldoorlog, onafhankelijkheidsstrijd, de troubles) voor vrede heeft ingezet.

De cirkel is rond, van het lied voor Molly uit de Ulysses in Dublin naar de rozentuin in de botanische tuin in Belfast.