Tussenstop in Doha

Op Schiphol aangekomen stap je direct een parallelle wereld in. Om de een of manier vind ik dit altijd het duidelijkste voorbeeld van een wereld vol uiterlijkheden, buitenkanten. Alles vraagt er om hieraan mee te doen. De luxe winkels met het  internationale publiek dat of gestrest of semi ontspannen mondain rondloopt en het personeel, de stewardessen op hoge hakken, gekleed in onpraktische kleren, een andere wereld dus, met eigen waarden en normen.

In het vliegtuig is het ook tijdelijk  inclusief:  een bont gezelschap. Ik zit naast een man uit Iran, die toen de shah vertrok (vertrok hij? Of werd hij vermoord?) uit Iran  naar Nederland vluchtte. Hij is gespecialiseerd monteur op weg naar Dubai, om daar een kapotte machine in de Heinz fabriek te repareren.

Bij het opstijgen en de daling gaan de wc’s op slot, bidden mag wel, het pijltje richting Mekka blijft de hele reis nauwkeurig zijn werk doen.

Ik loop hier met 2 fleeces  en een regenjack aan (er is regen voorspeld in Sri Lanka) deze wonderwereld in. Wat heeft dit in vredesnaam nog met een vliegveld te maken?

Ook hier weer een bont gezelschap, waarbij de westerse toeristen in korte broek gekleed uit de toom vallen. Maar daar let niemand op hier, alle ogen zijn op de enorm veel en  dure winkels gericht. Met weinig echte klanten. Schiphol, of de P.C.Hooft straat, ze zijn hier niets bij vergeleken.

Ik besluit de Chanelgarden in te gaan.

Ik kon het niet laten een foto van deze man te nemen. O ja, als je door de kijker kijkt zie je hoe het sneeuwt over de fles parfum  en hoor je vogels fluiten.

Ondertussen ben ik in een tijdloze stand geraakt.

Zo uit de lucht gevallen deze  nutteloze consumptiewereld in.

Het is allemaal zo buitenkant.

Identificeren, copieren, daar is het op gebaseerd. Een beetje zoals je je bij Bever met al die prachtige kleren een bergbeklimmer waant, daar bij willen horen.

Is het aangeboren, mens eigen? Dat steeds meer, steeds luxer? En wordt het dan gecultiveerd? Want we reageren allemaal op prikkels.

Nou ja, wie weet,  ga ik daar ns over nadenken.

Maar nu? Ik ben er,  in Colombo op de boulevard waar de zon schijnt. Ik heb geen idee hoe laat het hier?  waar? thuis?  is. Ik ga mijn hotel opzoeken en de jetlag wegstemmen.