Ik zit op het station en wacht op de trein. Het is nog 2 uur wachten, (als de trein niet te laat is), en zo heb ik mooi de kans mijn vorige bericht aan te vullen, te verduidelijken.
Ik ging een beetje kort door de bocht met mijn zin ‘ dat de Indiërs voor Engelsman spelen’. Er had wat meer duiding bij gemoeten.
De kolonisator kon (kan) op veel, verschillende manieren zijn greep op het land verstevigen; gewelddadig, economisch, emotioneel, cultureel, godsdienstig, noem het maar op, ik denk dat de Engelsen in India, alles toepasten. En altijd is de lokale bevolking het slachtoffer.
In dat altijd weer prachtige boek ‘De Parel in de Kroon’ over de laatste jaren van de Britse overheersing van India wordt de verhouding Engeland – Indiërs (die zo gelaagd, zo gecompliceerd was) als volgt beschreven. Het gaat hier om een jonge Indiase zoon van een vooraanstaand congreslid die is overgelopen naar het Japanse leger (dat de vijand van Engeland is) en dat vecht in Birma. Hij is gevangen genomen en zit in de gevangenis ergens in India. Zijn engelse oud-officier (net kapot teruggekeerd uit een krijgsgevangenenkamp in Duitsland) kan dit overlopen niet begrijpen. ‘I am your father and your mother’. Dat was het motto en 1 van de manieren om de bevolking afhankelijk te maken en te houden. En dan ga je je -denk ik- identificeren, en daar komt ‘naspelen’ van.
En zo kwam de trein op tijd! Ik reis weer verder.
Ik ben nu in Ella, het is hier inmiddels kwart over 6 en de avond is gevallen. Ik zit heerlijk op een klein terrasje bij mijn kamer en het enige dat ik hoor is de waterval verderop.
Morgen weer verder.
Van de bergen en het water 