Treinen….

Zondag 5 januari vertrok mijn trein vanuit Metupalayam naar Ooty.

Ik wilde eigelijk alleen maar naar Ooty  vanwege de treinreis ernaar toe en de busrit weer terug naar ‘the burning plane’.

Het treintje doet ruim 4 uur over de 45 km en het spoor gaat over 250 bruggen, door 16 tunnels en maakt 108 bochten.

Om de trein naar de 2200 m hoogte van Ooty te kunnen laten  klimmen is de rails  versterkt met een tandrad.  Het is  het steilste spoor in Azië.

Hier wordt mijn kaartje, in Nederland op de laptop  geboekt en thuis geprint, vergeleken met de passagierslijst op de ipad.

De uitzichten waren onderweg prachtig. De trein stopte  bij oude haltes, waar nu thee werd verkocht.

Ook waren er weer veel aapjes. Dan moest het raampje dicht (Dit gaf veel gedoe in onze coupe). Halverwege veranderde het landschap en kwamen er theeplantages inzicht.

Op elk station in India krijgt de machinist zo toestemming om verder te gaan. (Ik heb het wuiven van de rode vlag nog nooit meegemaakt).

Ooty is een zgn ‘hillstation’, een plaats waar de Engelsen in de zomer naar toe trokken om de hitte van de vlakte  te ontlopen. Er herinnert nog weinig aan de Engelse overheersing. Alleen kerken, katholieke kerken, ik telde er wel 6. Ik vermoed dat deze kerken na de onafhankelijkheid katholiek zijn geworden.

En er is  een botanische tuin. Deze was leuk om doorheen te lopen, maar is behalve de twee Victoriaanse kassen, niet spectaculair.

Het was heerlijk ‘koel’ in Ooty. Zodra de zon scheen werd het lekker warm (zo rond de 24 graden), als hij op het einde van de dag verdween werd het direct koud. Ik sliep met twee dekens.

Terug was de busrit niet minder spectaculair, in 1,30 uur ‘zakte’ de bus  2200 meter  bergafwaarts over een weg met 15 haarspeldbochten. Diep beneden lag ‘the burning plane’. We passeerden weer de aapjes en er stond regelmatig een bord met de waarschuwing ‘elephant crossing zone’. Sjouwen die beesten ook de berg op en af? 

De heuvels houden abrupt op en daar beneden maakte de bus een eet- en drinkstop (toilet is hier ook mogelijk, maar niet aan te raden). Bij het restaurantje hing een bord ‘Room available, daily and monthly’. Ik vraag me af wie hier een maand zou gaan zitten.

7 januari (nog steeds zonder ‘januarigevoel’)  ben ik verder gereisd naar Comboitore, een enorm drukke, lawaaierige stad. Ik heb er weinig van gezien.

8 januari

Want hier vertrok de trein naar Bengalure.

De trein vertrok precies op tijd, ik heb inmiddels al een flesje water en de Times of India gekregen,  ( de vegetarische lunch heb ik thuis ook al besteld). Op naar Bengalure!