Zoals met mezelf afgesproken heb ik vandaag de stad met een tuktuk bekeken. Het was weer verschrikkelijk druk. Een soort Indiase extinction rebellion voert actie tegen de verkeersdrukte. Gewapend met borden met stichtelijke teksten staan ze bij de kruispunten midden op de weg.
Ik ben maar meteen naar het belangrijkste gegaan: Lalbagh, de oudste botanische tuin van India. Deze tuin is enorm groot en wat een enorme klus is het deze te onderhouden. Temeer daar de inkomsten van de bezoekers niet echt zullen bijdragen in het bestrijden van de onkosten: ik moest 50 rupees toegang betalen, (ongeveer 50 cent).
Dit is duidelijk een voorbeeld van sisyphuswerk.
Het mooiste (en mijn doel) is de kas. Hij onderging helaas groot onderhoud en het was verboden te fotograferen, dus moest ik snel wat foto’s maken.
Wat zal het mooi zijn als deze vol met planten staat.
Gebouwd in 1889, ter ere van het bezoek van Prins Albert Victor. Na de onafhankelijkheid waarschijnlijk in verval geraakt, want hij is in 2004 gerestaureerd.
Gisteren, bij het parlementsgebouw miste ik een beeld van Gandhi. Gelukkig wees de tuk-chauffeur me erop. Het beeld staat naast het gebouw.
Daarna wilde ik graag het museum voor moderne kunst bekijken, dat was helaas dicht. Hierop bracht chauffeur me naar een afgrijselijk ‘kasteel’. Om deze teleurstellingen te verwerken stelde hij vervolgens ‘shopping’ voor. Ook dat nog. Maar ja, hij krijgt provisie, dus ik liet me toch weer overhalen. De Kasjmiri hebben zich (met kun koopwaar) sinds de onlusten in Kasjmir over heel India verspreid, je kunt nu overal papier maché doosjes kopen. Allen ‘real Bengaluru’ (hier dan). Het blijft een vreemd rollenspel: ik wordt naar een winkel vol met tr.. gebracht, wordt bij binnenkomst in 1 seconde getaxeerd ( wat zou ze willen kopen? hoeveel wil ze besteden?) ik loop geïnteresseerd (maar niet te) rond, en probeer zonder gezichtsverlies voor alle partijen (en zonder iets gekocht te hebben) het pand te verlaten. Heb in de 2e winkel toch weer iets gekocht (een dunne broek voor onder de jurken) en liet daar van schrik in het pashokje de hoed liggen. Maar die heeft de chauffeur gelukkig voor me opgehaald.
Ik vind Bengaluru een mooie stad maar werd gek van het verkeer. Zo verschrikkelijk druk en zoveel lawaai. En wat een luchtvervuiling. Ik probeerde dit met de chauffeur (die de hele dag in de uitlaatgassen zit) te bespreken, maar dat was een woorden- en begrippenschat te ver. En het is zijn bestaan. Twee wereldbeelden dus.
Op de terugweg werd nog steeds actie gevoerd. Ik ben bang dat het niets oplevert.
Van de bergen en het water 