Chaos.

Vannacht is het het belangrijkste moment. De sterren staan precies in de goede stand, dit is berekend door een wiskundig onderlegde guru. (Aldus een pagina groot artikel in The Times of India), want dit moment komt 1 maal in de 144 jaar voor. Dan moet je van een dip in de Ganges wel heel lichamelijk en spiritueel gereinigd worden. (En wonder boven wonder, niemand schijnt hier ziek te worden van deze dip op een plek in de Ganges waar deze al bijna zijn hoogtepunt van ‘meest vervuilde rivier’ heeft bereikt).

Met het doel de Sangam te bezoeken ben ik vanochtend op stap gegaan.

Maar het was ontzettend druk. Overal zijn straten afgezet, waarbij voor de voetgangers een kleine opening is gehouden. Hier probeert men zich met z’n allen tegelijk doorheen te duwen. Ik heb 1 keer meegedaan. Begrijp nu hoe het voelt, opgesloten te zijn in de massa. Toen ik me naar buiten had geworsteld en even stond bij te komen werd er 2x in 5 minuten een portemonnee gerold, de dader rende weg, de eigenaar + de ruim voorradige militairen er achteraan, waarop deze laatsten de dief met stokken tegen de grond werkten.

Toen had ik het wel gehad en zeker even gezien.

Ik liep aan de andere kant van de straat met de stoet daar weer terug. Ik vermoed dat deze mensen hun dip al gehad hebben.

Een enorme operatie van de landelijke overheid. Hier steekt de beveiliging van een risico wedstrijd bij ons erg mager bij af.

Overal langs de kant van de weg zijn waterflessen te koop, om het heilige water mee naar huis te nemen voor hen die de tocht (en dip) niet kunnen ondernemen.

Ik had eigenlijk vannacht willen gaan kijken, (als de ‘heilige’ mannen te water gaan), had ook al een ‘gids’ gevonden die me tegen een belachelijk hoog bedrag daar wilde rondleiden. Maar ik zie er vanaf. Heb eergisteren al veel moois gezien (daarover later meer) en heb het nachtelijk schouwspel (en het is inderdaad indrukwekkend) 6 jaar geleden al gezien. Toen was het druk, nu is het veel en veel drukker.

Ik heb zojuist wat door de straatjes om het hotel gewandeld, wat ziet alles er armoedig en verwaarloosd uit. Ik bedenk me dat alle ‘heilige’ plaatsen die ik bezocht (bv Ayodha, Maturai, Varanasi) er zo uitzien. Het zijn arme plaatsen, de mensen die er wonen moeten sappelen om rond te komen (maar ja dat doen ze in de krottenwijken van Mumbai ook).

Toch zijn deze plaatsen anders dan de grote niet-heilige steden. Ze zijn nog meer verwaarloosd. Modi schrijft elk jaar een wedstrijd uit ‘wat is de schoonste stad?’ Altijd wint er een niet-heilige plaats. Alsof ze het niet uit maakt, hoe de stad eruit ziet.

En daarnaast doet Allahabad me bv denken aan het India van 30 jaar geleden. Alleen de riksha’s zie je bijna niet meer en iedereen loopt met een telefoon. Maar verder? Nauwelijks verandering.

Voor anderhalve maand staat alles hier in het teken van de Kumbh. Daarna sukkelt Allahabad weer in slaap.