Tonosho

Het pampasgras valt;

je ziet voor je ogen,

hoe de kou toeneemt.

Dat viel erg mee vandaag met de kou, de zon scheen en het werd 8 graden. (En ik geloof niet dat het pampasgras is). Vandaag, donderdag 13 februari hebben we Tonosho verkend en al enkele tempels bezocht.

Ik denk dat dit een Jizo beeldje is. Jizo beschermt de gestorven kinderen en de reizigers, je ziet ze overal staan.

Dit was de eerste tempel die we toevallig tegenkwamen (hij staat eigelijk voor later op het programma, dan komt er ook een foto van).

Vaak staat er naast een boeddhistische tempel een shinto schrijn. Dan bezoeken we ze maar alle twee. En bijna altijd staan ze hoog, baas boven baas, hier staat de shinto schrijn het hoogst.

Daar links achter de tori (de poort) staat een oude man bij het water die kwam bidden en met ons mee liep. Hij sprak enkele woorden Engels (ik betwijfel of hij wist wat hij zei), hij verstond ook mijn Japans niet (maar dat lag aan mij).

Saikoji is een tempel met een prachtige pagode, die moeilijk mooi op de foto is te zetten.

Saikoji is een grote tempel, die bemenst is dus je krijgt er ook de stempels van de kleinere tempels uit de omgeving (waar geen monniken zijn). Deze monnik spreekt enkele woorden Engels, een vriendelijke jonge man. We kregen koekjes van hem.

Hierna liepen we verder naar de ‘Seven Eleven’. Dit zijn winkels waar van alles te koop is, vooral eten. En er staat ook een ATM, er zijn w.c.’s en ze hebben heerlijke koffie. Onderweg stond een groot standbeeld.

Een stralende moeder met kinderen, geen idee wat het beeld voorstelt. Er staat geen Engelse tekst bij (en dan ben ik altijd bang dat het iets nationalistisch of over de 2e Wereldoorlog is). Ze kijken in ieder geval blij! Een man (tja wie?) staat enkele meters verder.

Uit mijn boek over haiku’s: ‘…..heeft de Japanner de neiging om een kunstwerk te maken van zijn eigen leven, van zijn tuin, zijn huis en al wat daarin is; hij houdt eenvoudig niet van lelijke dingen.’

De gewone huizen zijn hier erg lelijk. Misschien van binnen mooi?