Indiana Jones in de tempel van……

Ik had dit bericht eigenlijk bedoeld voor ‘ns wat anders dan alweer die tempels, maar omdat we weer in speciale tempels kwamen met dito monniken/rituelen toch maar een tempel-blogbericht.

We sliepen in een prachtig resort, met dito onsen en heerlijke maaltijden. Dus konden we er vandaag tegen aan…… Omdat het weer de afgelopen dagen zacht was droeg ik vandaag mijn korte (2/3) broek. Helaas was het weer vandaag niet zacht, er stak in de loop van de ochtend een harde, koude wind op. (Maar ik heb doorgezet).

Na enkele kleine tempels bezochten we een enorm grote, haast nieuwgebouwde tempel.

De tempel bleek inderdaad nieuw gebouwd, het vorige gebouw is enkele jaren geleden verwoest. En het is een tempel met een enthousiaste monnik. Hij nodigde ons uit in de hondo, hier kregen we een plaats op een stoel toegewezen. Ik begreep dat we onder zijn leiding de Hartsutra zouden opzeggen. Hij ging zitten bij de trom en startte de inleidende gebeden.

Het duurde al met al wat lang, maar wat kon de man op de trommel slaan! Het swingde de hele tempel door.

Het blijft iedere keer weer mooi hoe de ‘monnik van dienst’ ons telkens weer op de trom begeleidt. (Deze konden we niet bijhouden).

Hierna nodigde hij ons uit voor een kleine maaltijd met udon. Dit ter ere van het nieuwe tempelgebouw dat door de bewoners van Shodoshima bijeen gespaard is. Na de udon kwam nog een soort zoete pap  en een soort Turks fruit. (Maar beide dan Japans).

Hierna liepen we lang langs de zee met nog maar 3 tempels te gaan. Een soort ‘tempel-rustdag’. Het rust-gevoel was snel over toen het pad naar Emonnotaki, tempel 81 in zicht kwam. Het ging nml weer berg opwaarts en zo was ons verteld deze tempel was weer via een helling met ketting bereikbaar.

Na een lange weg, gevolgd door veel trappen kwam het laatste stuk de helling (waar nauwelijks rotsen op te onderscheiden waren) + ketting in zicht. Het zag er wel erg steil uit. Wat nu? Gelukkig ging de trap aan de zijkant door, dus heb ik deze tempel geheel op trappen kunnen bereiken.

Alle deuren waren dicht en er was geen sterveling te bekennen. Kan ik naar binnen? Het gebouw zag er Shinto-like mooi, nieuw uit. Ik ontdekte een deur en deed de schoenen uit. (Je weet nooit waar je terecht komt). Beneden stonden dozen met hout. Werd deze tempel gerenoveerd? Ik ontdekte een trap en klom naar boven.

Hier kwam ik in een vrij chaotische ruimte met nog meer hout en een Japans sprekende monnik die vlakbij een luid loeiende kachel zat. (Het was hier erg warm, buiten had ik nog wat resten sneeuw gezien).

Hij vroeg of ik ‘goma’ wilde. En ik zei ja. Goma is een ritueel uit het esoterisch Boeddhisme waarbij symbolisch je negatieve energie,  gehechtheden en verlangens verbrand worden. (Volgens het Boeddhisme wordt het lijden veroorzaakt door drie vergiften: verlangen, – en daarmee gehecht zijn aan- onwetendheid en haat).

Ik moest mijn naam op een houten plankje schrijven (dit gaf veel gedoe omdat het in het Japans moest, ik vrees dat hij er bij de vertaling maar wat van gemaakt heeft) en hij verdween. Daar zat ik dus. Ik heb de ruimte wat bekeken en foto’s gemaakt.

Na 5? 10? minuten kwam hij terug, gekleed in een lang, zwart monniksgewaad. Hij vroeg me mee te gaan.

We kwamen in een door kaarsen verlichte grot terecht, waar een rij stoelen stond. Hierop kon ik zitten. De monnik ging bij een stenen tafel zitten en begon gebeden te reciteren. Na een poosje zette hij het plankje met mijn naam in een verlaging in de tafel en stak het met wat ander hout in brand, onderwijl de Hartsutra opzeggend.

Dit duurde al met al een ruim half uur. Het maakte veel indruk op me. Na afloop ben ik de grot nog even doorgelopen en heb de beelden bekeken. Achter het vuur stond een groot beeld van Fudo-Myo.

Aannemend dat het afgelopen was heb ik de man bedankt en ben weer via de trappen en weg naar beneden gelopen. Dit gaf mooi de gelegenheid deze ervaring te overdenken.

Het was inmiddels nog kouder geworden. En het was nog ver te gaan naar de volgende slaapplek. Gelukkig stopte er een auto met een vriendelijke man, hij gaf me een lift. In de auto klonk luid muziek van de Shadows, alweer een ander ‘ritueel’.

‘s Avonds moesten we naar het dorp om iets te eten. De man van het hotel bracht ons. Dit restaurant was weer geheel anders dan het vorige…….

Morgen weer een nieuwe dag.