Twee dagen wandelen

Die grote stilte!

je hoort een vogel stappen

Door ‘t gevallen blad. Ryushi

Gisteren, 18 februari, begon de dag eigenlijk direct met een klim over een pasje. Op de steile stukken is er meestal een leuning (die niet altijd vast zit).

Het pad eindigde in een klein dorpje, veel oude huizen zijn van hout gebouwd, dit hout is vaak zwart geblakerd.

We lopen over straten waar werkelijk niets op de grond ligt, brandschoon. Dit geeft snel de indruk dat ‘de Japanners’ zo netjes zijn. Vaak wel, zo op het oog, maar kijk je eens wat verder, of op eenzame plekken, dan staat, ligt er van alles.

Vandaag, 19 februari sliepen we in Shodoshima town. Dat ‘town’ moet je ruim zien. De town houdt op waar de volgende begint. Het is voorgekomen dat ik vol vreugde dacht eindelijk bv Matsuyama op Shikoku bereikt te hebben en dat ik dan nog 10 km verder moest lopen om de werkelijke stad te bereiken.

Shodoshima town staat bekend om haar soja saus productie. Hier komt de beste sojasaus vandaan (zegt men…) in de hele stad hangt de geur van sojasaus. Ik vind het niet vies, en niet lekker ruiken.

Nog meer lelijks, en wat is dit? Een schuurtje, een tuinhuisje?

Vaak zien we sporen van harde wind (die we vandaag ook voelden). Van een hotel waren alle ramen kapot gewaaid, en deze vlag (bij elke tempel staat een stok met een vlag) heeft ook zijn beste tijd gehad.

Omdat ik eerder schreef over de smakeloze huizen, (ik neem het terug), zo tussen de inderdaad neutrale (niet lelijke, maar zeker niet mooie) staan soms moderne en mooie huizen.

Bij het verlaten van de bebouwde kom liepen we langs deze mooie tori’s. Deze oranje-kleurige poorten markeren een Shinto schrijn. Vaak is deze schrijn een soort huisje, waar een kami in woont, ik noem het altijd ‘een kami-huisje‘. (Daar moet je natuurlijk dan wel in geloven, maar ook zonder dat zijn vooral de toegangspoorten erg indrukwekkend).

Sommige tempels die op ‘onze lijst’ staan, staan bij kerkhoven. Een veelzijdig gebruik dus van de tempel. Rouwenden, pelgrims en wie weet wat nog meer. Op de kerkhoven staat soms een groot piramide-achtig bouwsel. Een familiegraf? Bovenaan de top staat een beeld van Kobo Daishi. En deze heeft niet alleen een staf in de hand, maar aan hem is ook een lampje bevestigd.

Op de eilanden van de binnenzee wordt eens in de drie jaar de Setouchi Triënnale georganiseerd. Men is begonnen de aanstaande in te richten. Zo liepen we langs dit werk. We dachten eerst dat het iets voor kinderen was, maar daar is het veel te boosaardig voor. Het is een echt kunstwerk van de Triënnale. (Ik heb het even opgezocht).

Natuurlijk mochten we vandaag ook klimmen. Op de top van de heuvel liggen 3, men noemt het ‘verlaten’ tempels.

En altijd is het uitzicht mooi.

Het is echter een beeld van Kannon, de godin van het mededogen.

Kannon is een bodhisattva, een wezen dat op weg naar de verlichting achterom keek en toen ze zag hoe er op aarde geleden werd, besloot weer om te keren om te helpen.

En nog een foutje dat hersteld moet worden, het beeld dat aan de haven in Tonosho staat, waarvan ik een detail liet zien, is een afbeelding uit de film Twenty Four Eyes, uit 1954. Het is een beeld van een onderwijzeres (de hoofdrol) met kinderen. De film handelt over 3 periodes uit de geschiedenis van Japan: voor de Tweede Wereldoorlog, tijdens en na. En de film speelt op Shodoshima en is daar ook opgenomen. Het oude schoolgebouw staat er nog steeds en is te bezichtigen.

De film is op YouTube te bekijken.

Dat moesten/mochten we deze keer zelf doen. Alle spullen lagen klaar. Maar hoe weet je nou welk stempel bij welke tempel hoort?