De laatste dag

Gisteren, vrijdag 21 februari was onze laatste wandeling op Shodoshima. We ‘moesten’ nog rond een schiereiland lopen, en omdat we aan het eindpunt geslapen hadden, liepen we dit keer tegen de route in. (En waar zijn dan de pijlen? die er toch al zo sporadisch zijn). We bezochten eerst 3 tempels, allen mooi en bij alledrie kregen we weer stempels.

Op Shikoku krijg je als pelgrim Osettai (een kleinigheid, iets te eten of wat geld) van de bewoners, hier krijg je Osettai in de tempels. Hier kregen we een kopje thee en mochten een zakje Japanse koekjes/crackers uit de doos kiezen. (Mijn stempelboek ligt vooraan).

De tempel Aizenji is erg mooi met prachtige cactusachtige planten waarvan de zaden alweer klaar zijn voor de naderende lente.

Deze drie monnikjes staan bij de tempels, we vonden ze zo mooi. En konden ze nergens te koop vinden. Boven de beeldjes houten kaartjes waarop de Japanse pelgrim zijn of haar wensen schrijft.

Nadat we lang over de weg hadden gelopen (zwaar lopen, maar altijd weer met mooie uitzichten op de vissersdorpjes) kwamen we bij de op een na laatste tempel van vandaag. Deze was weer helemaal anders, dus heb ik er een filmpje van gemaakt.

Te zien: een slapende Kobo Daishi (hij heeft ooit onder een brug op Shikoku geslapen, bij die brug is een tempel gebouwd. Een slapende, toegedekte Kobo ligt in veel tempels), de bruine beelden: waarschijnlijk beschermende krijger/goden, een rij beeldige Jizo beeldjes, in het midden de gesloten kast met het Boeddha beeld, diverse trommels, twee beelden: ? en Fudo Myo en tenslotte een streng kraanvogels.

Achter deze tempel ging het pad verder door een prachtig kaal bos. Op de grond lagen bladeren van verschillende herfsten, zo dachten wij. Misschien een bladsoort die langzaam afbreekt?

Dat erg moderne bord hebben we 4 keer gezien. Meestal hangt er een kaartje aan de boom of staat er een paal met een wijzende hand.

Eenmaal aan de andere kant van het schiereiland gekomen was het nog een uur naar de bushalte. De bussen gaan hier onregelmatig en structuur in de dienstregeling heb ik er ook niet in kunnen herkennen. Maar we wisten dat er rond half 5 een bus naar Tonosho zou gaan, dus moesten op het einde van een lange wandeling ook nog doorlopen.

Zo ga ik me Shodoshima herinneren, bijzondere tempels op plaatsen met een prachtig uitzicht.