Ise

Ik heb een ceder in mijn tuin geplant,

gij kunt hem zien, gij schijnt het niet te willen.

Een binnenplaats, meesmuilt ge, sintels, schillen,

en schimmel die een blinde muur aanrandt.

Er is geen boom, alleen een grauwe wand.

Hij is er, zeg ik, en mijn stem gaat trillen.

Ik heb een ceder in mijn tuin geplant,

gij kunt hem zien, gij schijnt het niet te willen.

Ik wijs naar buiten, waar zijn ranke, prille

stam in het winterlicht staat, onaangerand,

Niet te benaderen voor noodlots grillen.

Geen macht ter wereld kan het droomwereld drillen.

Ik heb een ceder in mijn tuin geplant. Han G. Hoekstra

Ise is ‘het spirituele hart’ van Japan. Aldus 1 van de folders over deze plaats. De twee belangrijkste Shinto schrijnen staan hier, en omdat we morgen te voet uit Ise vertrekken, was deze dag een mooie gelegenheid deze schrijnen te bezoeken.

Ik weet niet veel van het Shintoïsme. De letterlijke betekenis van het woord is ‘de weg der goden’ en het is de oorspronkelijke religie van Japan. In het shintoïsme worden de kami, de natuurgoden aanbeden. De Kami zijn geestelijke krachten in bomen, bergen, zee en wind.

De eerste schrijn die we bezochten is de Ise Jingu Geku. De ‘buiten’ schrijn. Hier ‘woont’ de godin van de landbouw en industrie.

De Japanners blijken gek op stempelboeken. in Ise zijn 125 Shinto schrijnen, dus qua stempels: men kan vooruit.

Het bleek vandaag de dag waarop de verjaardag van de keizer wordt gevierd. Het was ontzettend druk in de straten die naar de schrijnen leiden en in de parken waar de schrijnen staan. Deze keurig aangeklede groep mensen kreeg speciaal toegang tot, ja wat? Geen idee, ik mocht er niet in. (Kwam niet voorbij de priester). Zij mochten 2 meter verder, en bleven daar toen ook staan. Later bleek: dit zijn ‘hooggeplaatsten’, zij mogen 1 hek verder, dichter bij de schrijn, de priesters mogen nog dichterbij en de keizer, ja, die mag alles.

Deze foto is vlug gemaakt, de tempel is belangrijk, fotograferen is verboden. De deur is dicht. Alle deuren van de schrijnen zijn dicht. Soms is er een deur open, maar dan hangt er een gordijn voor.

Ik blijf het maar kami-huisje noemen. ik vind deze ‘huisjes’ veel en veel mooier dan de grote tempels. Deze huisjes staan op enorme velden kiezelstenen en op deze velden staan prachtige eeuwen-oude heel hoge ceders.

In de straat die naar het terrein van de volgende schrijn leidt is het enorm druk. Langs de kant staan veel eethuisjes en souvenirwinkels. Soms met mooie spullen, (vaak niet). En daar stond zomaar opeens deze monnik.

De Ise Jingu Naiku, de innerlijke schrijn ligt 6 km verderop en hier woont Amaterasu-Omikami (de hoogste kami in het Pantheon) in, zij is de godin van de zon, de bron van alle leven. Tot 1945 was de legende (ik noem het voor het gemak maar zo) dat de keizer van deze godin afstamde en daarmee zelf ook een god was. In 1945 heeft hij dit onder druk van de Amerikanen ‘ontkent’. Sindsdien zijn staat en religie gescheiden.

De gebouwen worden eens in de 20 jaar volgens eeuwen oude bouwwijze opnieuw gebouwd. Hierbij worden geen spijkers gebruikt, alle verbindingen zijn van hout.

Deze is zo heilig dat hij door ons, gewone stervelingen niet betreden, noch gezien mag worden. Er staat een soort schutting omheen. De diensten hierin worden uitgevoerd door hoge priesters onder leiding van een lid van de keizerlijke familie.