Vanuit Ise op weg.

De schrijnen van Ise.

Ik vind dat ik de schrijnen van Ise geen recht heb gedaan in het vorige bericht. Daarom hier enkele gedachten.

Het is een wonder van het Japanse vermogen de natuur te temmen. Het ziet er moeiteloos uit, maar het moet enorm veel werk geweest zijn.

Een vermenging van door de mens van de natuur gemaakte vormen met de natuur.

De stenen (die de aanblik iets kaals geven) en de tori zorgen ervoor dat de aandacht naar de tempel gaat, tegelijkertijd is het 1 geheel. Alsof de kami in het lege, kale landschap alleen staat en toch 1 geheel met de omgeving is.

Gisteren 24 februari zijn we gestart met De Kumano Kodo Ise-ji. De Kumano Kodo beslaat een reeks van verschillende oude pelgrimsroutes van Ise (de grote schrijnen) via (nog meer grote) schrijnen naar Koyasan en of Kioto. De paden lopen allemaal langs zowel Shinto- als Boeddhistische tempels, – beelden enz. (Maar helaas….geen Kobo Daishi meer die me zo mooi begeleidde op Shikoku en Shodoshima)

Door te pelgrimeren zochten (en wellicht vonden) de pelgrims healing en salvation als site van religieus significance . En dit al 1000 jaar.

We zijn gestart in Misedani en liepen naar Ise KashikWazaki. Het wandelen langs dit pad begon ingewikkeld. Ik had ergens…. een app ontdekt met de hele route. Echter zodra je hier in de bergen bent valt het wifi stil. Wat nu? Het kostte me enkele uren om te ontdekken dat de boekjes die we bij het toeristenburo in Ise hadden gekregen de complete route zeer gedetailleerd beschrijven. Dit echter met Japanse logica (die verschilt van de onze). Zo rekent men hier in Togen: passen en niet in kilometers. De kilometers zijn echter wel te vinden in een apart schema (een ander overzicht van de passen). Het is zoals veel hier zo gedetailleerd dat het enorm zoeken is.

Maar halverwege die dag liepen we dus de officiële route.