Beren op de weg

Vrijdag 28 februari

Waarlijk, ‘t is voorjaar!

zie, een heuvel zonder naam

in morgenwazen. (Basho)

De wereld was grijs deze ochtend, er leek regen in de lucht te hangen. Soms spetterde het een beetje, een ander ogenblik scheen de zon.

We waren het (zo goed aangegeven) pad kwijt. Op de kaart uit het boekje stond langs het pad een herdenkingsbeeld van een walvis aangegeven, in het Engels en Japans. Handig als je de weg vraagt, dan hoef je alleen maar het Japanse woord aan te wijzen en weet je ook wat je aanwijst. We vroegen het aan een dame die yakult flesjes (yakult bestaat hier dus echt) rondbracht. Zij wist het niet, ze haalde er de man bij die in een werkplaats aan het werk was. Hij wist het ook niet en hij haalde zijn buurvrouw erbij. Gedrieën bespraken ze ons probleem. Ze wezen en zeiden die weg gaat naar …… wat we natuurlijk niet begrepen. Het wijzen schoot ook niet op omdat ze naar een berghelling wezen waar naar mijn idee geen weg liep.

Uiteindelijk zijn we toch maar een stukje teruggelopen om nog nauwkeuriger de aanwijzingen te zoeken. Het goede pad bleek een niet eindigende (zo leek het) stenen trap te zijn en boven halverwege de heuvel aangekomen was een weg met een bord richting de eerste pas. En daar moesten we een stenig bospad inslaan en liepen we goed.

Overal op deze tocht wonen beren, maar hier dus heel veel. Om de 150 meter stond er een bord: ‘ring the bel’ met daarbij een bel, hetgeen we natuurlijk direct, enthousiast deden. (Ook hebben we alle twee een belletje aan de rugzak hangen).

We passeerden een pelgrimsgraf van enkele eeuwen geleden.

Na twee toges (omhoog – naar beneden – weer omhoog – weer naar beneden) bij het dorp van overnachting aangekomen bleek hier de tsunami enorm te hebben huisgehouden. Er staan geen tsunami torens zoals op Shikoku, maar iedereen moet in geval van een tsunami de heuvel op gaan. (In de iets grotere dorpen zijn er hiervoor trappen de heuvel op aangelegd). En op deze waarschuwingsborden staat ook altijd de tekst in het Engels, net als bij de beren-bel borden.

We slapen dit keer in een erg leuke ‘farm’ (staat in de naam). Het is er heerlijk, maar een boerderij is het niet. Beneden een erg gezellig restaurantje (met stoelen!!), boven een verdieping voor ons alleen. (met een bank!!). Het is hier zo anders dan wat we gewend zijn dat ik er hier twee foto’s van neerzet.

De eigenaar is deze enthousiaste, vriendelijke man. Hij heeft heerlijk eten voor ons gemaakt en we konden veel met hem bespreken want hij spreekt Engels!