Naar Hongu

In Hongu komen de vier belangrijkste Kumano pelgrimswegen samen. Daar staat de derde (belangrijke) schrijn.

Dit is de toegang tot het heilige gebied van de Kumano Hongu Taisha schrijn. Het is de poort van ontwaken van de wil tot verlichting. En vanaf hier beginnen de overeenkomsten met de Camino Santiago.

De schrijn met de waterbron. Hier wasten de pelgrims hun voeten. Richting Santiago is er ook zo’n plaats.

Vanaf dit punt zagen we net als de pelgrims van weleer voor het eerst Kumano Hongu Taisha liggen. Fushiogamu betekent ‘knielen en aanbidden’. Toen ik voor de eerste keer Santiago in de verte zag liggen knielde noch aanbad ik de plek niet. Maar ik was wel ontroerd.

Ook deze was weer een prachtige wandeling.

En voor de eerste keer zagen we theeplanten, macha thee!

Nog een waterbron. Er kwam overigens geen water meer uit, ook de Kumano rivier staat praktisch droog.

Dit is de tori bij de oorspronkelijke schrijn. Maar die brandde 300 jaar geleden af tijdens een oorlog en hij werd daarna op een andere plek herbouwd.

Een van de doelen voor de pelgrims was het verwijderen van onzuiverheden uit het lichaam en de geest uit het huidige en vorige leven en zo ritueel herboren en verjongd te worden, dit door de macht/krachten van de godheden van de Kumano Kodo. (Vrij naar de Camino vertaald: ook daar liep de pelgrim in de middeleeuwen om zijn zonden kwijt te raken)

De paviljoens van de Hongu Taisha schrijn zijn 1 met de omgeving en het lijkt alsof ze samen met de bomen uit de aarde zijn gegroeid.

Het dak is helemaal gemaakt van cipres hout en wordt elke 40 jaar vervangen, hierbij worden nauwelijks spijkers e.d. gebruikt.

De schrijn werd bezocht door groepen Japanners en Taiwanezen. Zij bezochten ook een soort dienst.

Langs de prachtige trap (waar wij gelukkig alleen maar naar beneden moesten lopen) flankeren wapperende banieren (geschenken van gelovigen).

De rivier staat voor een groot gedeelte droog. Er stroomt slechts een klein stroompje. We zouden bij Nachisan een ‘traditionele’ boottocht op de rivier maken, deze werd afgelast ivm de lage waterstand. We zagen onderweg veel verdroogde planten.

En tenslotte…….

Dit deel van de Kumano Kodo is nauw verbonden met de Camino de Santiago. Vlak voor het toeristenbureau (maar buiten het ‘heilige gebied’) staat deze zuil. (toen ik 23 jaar geleden de Camino liep, liepen er inderdaad ook al Japanners).

Op dit pelgrimspaspoort zijn nog veel hokjes vrij, de man van het toeristenbureau adviseerde ons de Camino te gaan lopen, ‘hier is nog genoeg plaats voor’.

Het lijkt me mooi de symboliek en achtergronden van de Camino en de Kumano Kodo te vergelijken en ik denk veel overeenkomsten te vinden. (Mooi ja, maar tijd…?)

Op een kale tak

is een kraai neergestreken

avond in de lente.

Basho