De ochtend begon fris, dus liep ik met bijna al mijn laagjes aan langs de snelweg. Er kwam een fietser aan, een westerse man die me staande hield. Hij vroeg naar de Camino en daarna naar de henro. Hij was leraar Engels op een middelbare school. Dit was al de derde leraar Engels die ik deze keer tegenkom en ik merk er niets van of ze resultaat boeken want ik ben nog geen Engels sprekende Japanners tegengekomen.
Anrakuji was vlakbij en ik heb er heerlijk door de tuin gedwaald. De start van de dag, daar in die tuin, prachtig.
Naast deze tempel is een heerlijk koffietentje en na dat kopje koffie liep ik verder naar tempel 7: Jurakuji tempel. Dit is een mooie, kleine rustige tempel en toen ik verder langs de straat liep, stopte er een auto, sprong er een jonge vrouw uit en drukte me een plastic zakje met twee ‘ broodjes’ gevuld met gemalen rode bonen pasta. Dit waren luxe, bij de bonenpasta zat slagroom.
In de film ‘An’ uit 2015 spelen die gevulde broodjes een belangrijke rol. Eén prachtige film.
Ik liep verder naar Kumanaji.
Op deze foto is het winter, de bomen die daar zo kaal staan zijn allen kersenbomen, als ze bloeien loop je als het ware in een roze wolk. Nu vind ik dat ze prachtig de winterse sfeer uit beelden.
De volgende tempel heeft een Lourdesaccent: de legende verhaalt dat in het verleden mensen die op krukken moesten lopen en hier kwamen bidden, tijdens het gebed bemerkten dat ze zonder kruk konden staan. Hierna offerden de mensen stro sandalen als ze loop problemen hadden. Of ze offeren de sandaaltjes alvast uit voorzorg. Bij de ingang zijn hiervoor kleine sandaaltjes te koop.
Soms lijkt het me interessant het christendom en dit Japanse geloof met elkaar te vergelijken, al die plaatsen waar Kobo Daishi een wonder verrichtte, wat zijn de wonderen van Jezus ook al weer?
Op weg naar de volgende tempel loop je eerst door een straat met chique winkels die dure religie spullen verkopen. Bij een daarvan werd ik binnen geroepen, deze man bood aan mijn rugzak er te stallen ivm het toekomstige klimmen.
Na terugkeer had hij de koffie klaar en kreeg ik snoepjes voor onderweg.
Aan het einde van het straatje begon direct de trap omhoog.
Om er te komen moet je eerst over een trap met 97 treden gaan. Dan kom je bij de tweede poort, hierna ligt er een trap met 333 treden en hiermee kom je bij de hoofdhal.
Je kunt ook nog hoger, nog meer treden….107, dan sta je bij de pagode.
Sommige tempels maken indruk op me, of hebben dat gedaan. Vaak is het dan een boompje dat er staat of iets anders ‘kleins’. Zo ook hier, alleen maar een boompje. Overigens ik kon me van de hele dag heel veel niet meer herinneren. Die lange wandeling langs de rivier? Geen idee. En dat boompje?
Hierna was het nog 10 km naar de laatste tempel. Het pad ging langs de Yoshino rivier.
En daarna over een enorm lange brug.
Het pad vervolgde langs een drukke straat, en daar schoot een vrouw op de fiets plotseling vlug mijn kant op.
Ze duwde me een heerlijke reep chocolade in de handen en wilde al weer wegfietsen. Ik kon nog net deze foto maken. Osetta: het is hier gebruik kleine geschenkjes, wat eten of wat geld aan de pelgrim te geven. Soms word ik er verlegen mee en vandaag was het wel heel veel.
Na de laatste 9 km kwam ik bij een van de weinige zentempels, die ook nog gelukkig vlakbij de ryokan van vandaag ligt. Ik heb inmiddels wandel-vriendschap gesloten met een Japanse moeder en dochter die de hele tocht lopen. Met moeder ben ik naar de tempel gegaan.
Maar ja als je zo samen komt moet je ook alle rituelen en gebeden uit voeren. Bij de gebeden ben ik halverwege afgehaakt. Ik heb de tekst niet en er zomaar naast gaan staat, dat is ook niks.
En nu is het acht uur, ik heb heerlijk gegeten, in het bloedhete warme bad gelegen en zojuist heb ik de was opgehaald, schoon en droog uit de droger. Mijn benen willen bijna niet meer en ook mijn hoofd heeft moeite een zin te maken. Dus ik stop er nu mee, morgen weer een dag,
Van de bergen en het water 