Het leek vanochtend even allemaal een illusie, tot ik het bord met de richting naar de kabelbaan zag. Ja, die reddende kabelbaan, op de site van de tempel staat deze als eerste van de bezienswaardigheden van de tempel.
Gelukkig was gisteren en ook nu werkelijk (om in het denken van hier te spreken) de mist verdween snel en het werd een prachtige dag. Ik wandelde voornamelijk door een natuurgebied, met in de dalen kleine dorpjes met akkerbouw.
Toen ik aan kwam lopen dacht ik eerst dat dit volkoren broden waren, maar bij beter kijken (ik liep in gedachten verzonken) groeien er paddestoelen op….shitaki, zei de jongen die in de auto reed.
Ik zag (en hoorde) diverse roofvogels, deze bleef op de paal zitten en we hielden elkaar in de gaten; ‘wat gaat zij doen?’ En ‘hoe kan ik hem mooi op de foto krijgen?’
Bij de tempel van vandaag staan 6 jizobeeldjes onder de bloesem. Jizo is een bodhisatva, een wezen dat naar het nirvana kon, maar op aarde bleef om de mensheid te helpen. Jizo beeldjes hebben verschillende betekenissen, hier staan ze langs het pad naar de tempel. Onderweg staan er ook veel langs het pad. Dan beschermen ze de pelgrim.
En nu hoor ik zojuist van het overlijden van Cees Nooteboom. Wat heb ik genoten (en doe ik nog) van zijn reisboeken. In ‘Een omweg naar Santiago’ schreef hij o.a. over de kathedraal van Jaca (de oudste van Spanje) en twee stenen beelden als deurposten van een onopvallend kerkje in een klein dorp. Hij beschreef deze beelden zo mooi dat ik besloot er langs te lopen, ik was ‘toch in de buurt’, in twee dagen zou het haalbaar zijn. Bij aankomst stond de kerk in de steigers: renovatie. Het jaar daarop was ik weer in de buurt, moest dit keer vier dagen omlopen. Maar ik zag ze, ik herinner het me nog goed. Hoe ik er stond, hoe het me emotioneerde. Twee beelden, oeroud en levend, precies zoals Nootenboom het beschreef in dat prachtige Nederlands.
Ik maak vandaag een diepe buiging voor Cees Nooteboom.
En hoop dat ik nog vele omwegen kan en zal maken.
Van de bergen en het water 