De afstand tussen tempel 23 en 24 is 78 km. Ik wil in 3 dagen naar tempel 24 gaan. Qua tempels ben ik nu over de helft van de tempels die ik deze keer wil bezoeken, qua afstand ben ik nog lang niet op de helft. En de tempels liggen niet met gelijke afstand van elkaar.
In de 2 kommetjes met een deksel zit rijst en miso soep. Onder de ronde bol in het midden van het schaaltje zit een grote bitter-zuur ingemaakte pruim.
Ik loop vandaag en gisteren (en morgen) hoofdzakelijk langs een snelweg, route 55. Deze weg gaat langs de kustlijn, naar Kaap Muroto, een belangrijk punt voor de Japanners en de henro’s. Regelmatig is er een afslag om het klif heen als de weg door een tunnel gaat.
De tunnels
Het lopen door een tunnel is telkens weer een ervaring. De langste tunnel waar ik op deze reis door liep was 1400 meter. Waarom weet ik niet maar ik denk altijd aan de 2e WO en Japan en de bevolking die tijdens de bombardementen in de tunnels schuilde. (Geen idee of dat zo is, of dat ik er een film over zag? Ik weet het niet). Door de akoestiek wordt het geluid dat de naderende auto’s versterkt tot een rollend, naderend gebrul. En dan denk ik ook zo moet de tsunami geklonken hebben.
Voor de voetgangers is er een strook van ongeveer 75 cm. Nu is deze met een hek afgescheiden van de autoweg. 10 en 7 jaar geleden was dit vaak niet zo. Dan was het daar lopen eng. Om de 100 meter zit er een sos knop in de muur, deze wordt om de 25 meter met een pijl aangegeven.
Al met al, telkens weer een ervaring en blij er weer uit te zijn.
Deze tempel is een belangrijke tempel. Hier kan slecht karma verdwijnen. Hiervoor zijn zakjes 1 yen muntjes te koop die door de gelovige op de traptreden worden neergelegd. (Ik vermoed dat de monniken aan het eind van de dag de muntjes weer ophalen en in een nieuw zakje doen). En dan zijn er ook beelden, die als je ze aanraakt, je van bepaalde ziektes geneest,
Volgens het boeddhisme is het eiland een mandala, als je er rondom loopt, loop je dus a.h.w. een mandala. Deze mandala is in 4 dojo’s (een soort religieuze gebieden) verdeeld, de eerste is dat van het religieus ontwaken, ‘Hosshin no dojo’, die begint bij tempel 1 en eindigt bij deze ltempel 23, de grenstempel. De tweede is die van de religieuze discipline, ‘Shugyo no dojo’, dat begint bij tempel 24, en eindigt bij tempel 39. (Waar ik ook eindig).
Het religieus ontwaken houdt hier in: ontwaken? Vertrouwen? Geloven waarin? Het belangrijkste is ‘ontwaken’ – jezelf openstellen voor dat wat komt, zonder criteria, (voor)oordelen, vergelijkingen, een mening, enz. Alleen maar openstellen.
Er is een grote fles sake geofferd.
In de hoofdstraat van het plaatsje was een koffietentje. Ik heb er echte cappuccino gedronken en ‘baked cheesecake’ gegeten. (De ongebakken versie heb ik nog nooit gezien). De Japanners zijn gek op koud. Als je warme koffie wilt moet je om hotto vragen. Dat had ik gedaan. Om toch nog wat kouds te geven kreeg ik er een bolletje aardbeienijs bij.
Er zijn enorm veel verkeersregelaars in dit land. Als er een gat in het asfalt moet worden opgevuld staan er zo 6 mannen klaar om het verkeer te regelen. Gewapend met helmen en walkietalkie’s doen ze hun werk. En iedereen luistert! Ook ik dus. Ik loop aan de rechterkant van de weg om zo het tegemoetkomende verkeer goed te zien. (Het verkeer rijdt hier links). Maar deze verkeersregelaar vond dat ik aan de andere kant van de weg moet lopen. Met grote rode vlaggen zwaaiend werd ik naar de andere kant van de weg gedirigeerd. En hij bleef vriendelijk glimlachen. Uiteindelijk vroeg ik hem of ik een foto mocht maken. En dat mocht! Zijn helm is bedekt met een ronde hoed, waar hij erg trots op is.
Ik ben aangekomen bij mijn slaapplek van vandaag. Morgen weer verder langs route 55.
Van de bergen en het water 