Een dagje langs route 55

Zo’n hele dag lopen langs de snelweg, het klinkt niet echt aantrekkelijk, maar voor een keer is er veel te zien. En, de weg gaat langs de oceaan, altijd mooi. Het was zondagochtend vroeg niet druk. ik wilde ongeveer 22 km lopen en de man van de minshuku zei me dat er gedurende de eerste 17 km niets was, qua huizen, winkels enz. Hij gaf me sinaasappels en water mee. Het was vandaag bewolkt en 18 graden, het was niet duidelijk of het zou gaan regenen en hoe hard. Ik gokte het erop, liet mijn regenkleding in de rugzak.

Meestal aan de zijkanten in de toegangspoort van een tempel staan twee tempelwachters. Bij de tempel waar ik vandaag langs liep was geen poort, maar wel de wachters.

Dit gedeelte van de kust is tsunami gebied. Om de 25 m staat een bord met een pijl waar naar toe (de berg op) te rennen als er alarm klinkt.

Hier eindigt het te verwachten overstromingsgebied. (Na 20 meter gaat de weg weer naar beneden en hangt er een bord met het begin…) Met behulp van de borden die langs de weg staan en aangeven hoe hoog je boven zee niveau bent heb ik uitgerekend dat het boven de 10 meter veilig zou moeten zijn. Iets minder dan 10 meter……wat een enorme hoeveelheid water en wat een kracht heeft de natuur dan, het is onvoorstelbaar.

Langs de weg staat in een klein dorpje een enorm groot evacuatie gebouw, hoe zo?

Ik loop langs een populair surfgebied. (ik heb de eersten al weer het water in zien gaan), dus tijdens het surfseizoen zijn er hier heel veel mensen, dus is er een groot evacuatie gebouw.

Ik dacht eerst een hondenhok, op een andere stond zelfs ‘welcome’. Afval geeft voor de reiziger gedoe. Er zijn nml nauwelijks afvalbakken. Je wordt verondersteld dit onderweg mee te nemen en ‘thuis’ in de afvalbak te gooien. In dit dorp stond bij elk huis een mooi beschilderde afvalbak, die te openen was! Het afval wordt keurig in dichtgeknoopte plasticzakjes in deze bakken gegooid. Ik moest even denken aan de troep die vaak rond de afvalcontainers bij ons in Nederland ligt. (Maar ook hier kennen ze troep, in tuinen ligt soms veel afval, er zijn onbewoonde huizen die men laat staan. Maar het is nooit voedsel of iets dergelijks wat daar ligt)

Na die 17 km was dit natuurlijk zeer welkom! Heerlijk! Japans streetfood: balletjes gevuld met octopus, gember en bosui.

Ik bereikte lekker vroeg mijn ryokan voor vandaag. Kon ik rustig in bad, beetje uitpakken, plannen voor morgen maken, dit blog bijwerken en een foto geven want,

Ik sliep hier 10 jaar geleden ook. Ik had me toen in de afstand vergist en het werd een lange, lange dag. Toen het al donker begon te worden kwam een auto me tegemoet: met de eigenaresse van de ryokan. Waar bleef ik? Ze kwam me ophalen.

‘The poet compares human nature to the ocean from which we came’

The sea can do craziness, it can do smooth

it can lie down like silk breathing

or toss havoc shoreward, it can give

gifts or withhold all; it can rise, ebb, froth

like an incoming frenzy of fountains, or it can

sweet talk entirely. As I can too,

and so, no doubt, can you, and you.

Mary Oliver