21 februari verliet ik al vroeg (7.15 uur) de minshuku, waar ik nu voor de derde keer had geslapen. Er was weinig veranderd, behalve dat er bij het bad een briefje hing dat je het badwater niet mocht laten weglopen. Je wast je immers voordat je het bad ingaat. Ook kun je nu kiezen of je het ei bij het ontbijt rauw (gebruikelijk) of gekookt wilde.
Ik liep vandaag regelmatig door kleine dorpen, met soms vreemde installaties in de tuin.
En alweer ging het over een enorm brede rivier, zonder water.
Ik dacht ‘even’ Kiotaki-ji te bezoeken en was geheel vergeten dat hij op een heuvel lag. Het werd dus stevig door klimmen en dat niet ‘even’.
Ik moest nog een flink eind door, heb nog even aan de optie bus gedacht (maar die vertrok erg laat), dus heb weer een nieuw persoonlijk record gevestigd, waarvan ik hoop deze afstand niet nog een keer te moeten afleggen.
Daar sliep ik vannacht, in een van de huizen direct aan het water. Er ligt nog een stenen dijk als bescherming tegen het water, nauwelijks 1,5 meter hoog, maar als er weer een tsunami zou komen, is dit zo kwetsbare dorpje in een paar tellen verdwenen.
22 februari bracht de eigenaresse van de ryokan me over de (alweer een lange) brug terug naar iets vaster grond. Ze wilde precies om 6.40 uur vertrekken zodat we op tijd bij ‘haar plekje’ zouden zijn om de zon te zien opkomen. Ze vertelde dat ze hier elke dag naar toegaat. Wat een prachtig begin van de dag.
Ik was van plan de oversteek met de ‘ferry’ te doen. ‘Ferry’ is een groot woord, het is een van de bootjes die zo vredig in de opkomende zon liggen te wachten. maar op zondag vaart hij niet. Dus dan maar lopen, 8 km extra.
Ik ben nu bij bekkaku 5, Daizen-ji. Hier is dus echt niets veranderd.
Een zalige ryokan, pal tegenover de tempel. Hieronder een kijkje in mijn kamer: aan de lamp hangt een touwtje, door eraan te trekken, zet je het licht in mindere stand. De derde stand is een heel zacht licht. Net genoeg om ‘s nachts de wc te vinden.
Achter de deur rechts boven is een wasbak met toebehoren en een wc (erg luxe, deze privé zaken). De tafel staat op een kleed, waarschijnlijk om de tatami matten te beschermen. En er staat een stoeltje, waarvan de zitting op de grond staat. (Het blijft dus met moeite opstaan, maar je kunt wel lenen…)
De witte schuifdeur kan dicht, daarachter begint de slaapkamer.
Het bed is al opgemaakt, soms moet je dit zelf doen. Je ligt op een mat op de grond, als hoofdkussen vaak een kussentje gevuld met rijst. Achter de witte deur liggen meer matten.
Apart, niet op de foto is een kastje met theespullen en een waterkoker.
En nu is het tijd om te eten. En dat is hier ook zalig.
Van de bergen en het water 