Saikoku

Telkens als ik bedenk dat ik voor iets nieuws eigenlijk geen tijd heb, (dus niet doen…), dan besluit ik opeens om het wel te doen.

Dat kan ook ruimer, als ik tegen mezelf zeg ‘nu koop ik geen kleren meer’, dan heb ik in een oogwenk iets nieuws gekocht.

Het lijkt wel of ik onbewust al een besluit heb genomen, het rationele, bewuste gaat daar tegen in, maar het besluit is eigenlijk al genomen.

En zo ging het ook met de Saigoku pelgrimage. Toen ik 10 jaar geleden na de henro weer thuis was zocht ik naar een andere pelgrimstocht in Japan. Daar zijn er hier heel veel van, ze zijn alleen niet allemaal beschreven, laat staan in bv het Engels.

Over Saikoku heb ik veel gezocht en via het internet ontdekte ik een Birmese non die voor enorm veel geld zich als gids aanbood. Om verschillende redenen leek dat me niets.

En de Saikoku pilgrimage verdween in de kast, diep in de kast.

Tot ik vorig jaar bij de tempel Seigantoji kwam. Dat is tempel 1 van Saikoku. En terwijl ik tegen mezelf zei, ‘je hebt er geen tijd voor’ kocht ik het stempelboekje. En ja, dan moet je wel. Toch?

We hebben vorig jaar een aantal tempels van Saikoku bezocht en dit jaar wil ik er weer een ‘paar’ doen. Daarom ben ik nu in Wakayama. Het doel is 1 tempel per dag, want ze zijn soms ingewikkeld te bereiken.

De Saikoku pelgrimage

Deze pelgrimage is de oudste (sinds de 8ste eeuw) en belangrijkste van Japan. Lang mochten alleen de keizerlijke familie en de aristocratie deze bezoeken, inmiddels mag iedereen het. Officieel is de pelgrimage aan de schrijn in Ise verbonden. (De schrijn gewijd aan de zonnegodin Amaterasu).

De 33 tempels zijn gewijd aan Kannon Bosatsu. De Bodhisattva van mededogen. (Een bodhisattva is een wezen, een Boeddha dat de verlichting al heeft gevonden maar op aarde te blijft om de mensen te helpen). Oorspronkelijk had het in India en Tibet een mannelijke vorm, nu in Azië vaak in een vrouwelijke vorm. Ze is in heel Azië populair, zo ook in China, daar heet ze heet Quan Yin.

In principe kan ze 33 vormen (manifestaties) aannemen om te helpen, zoals bv een heilige, een mens, een demoon, een wilgenboom of een een dier. In de tempels in Japan komen 7 manifestaties in menselijke vorm voor.

Vandaag, 7 maart heb ik de eerste tempel van deze reis, Kimi Dera bezocht.

Het werd bijna dwangmatig, dat tellen van de traptreden en waarom? Wat heb ik eraan te weten hoeveel treden? Wat is de hoogste trap? En dan? (Maar toch, deze zou wel eens alle records hebben kunnen breken).

In deze hal staat een enorm beeld.

Deze Kannon heeft veel armen (met daarin alle attributen, symbolen van het Boeddhisme) en 11 hoofden + een ‘derde oog’. Allemaal om de lijdenden te kunnen helpen. Het is echter niet de Kannon waar deze tempel aan is gewijd.

Dat is Juichimen, een Kannon met 11 hoofden en 2 armen. De tempel bezit hier een prachtige versie van cederhout van. Hier mocht geen foto van worden gemaakt.

Nog meer goud wat er hier blinkt:

Het is de eerste keer dat ik dit zo zag. In Birma is het gebruikelijk de beelden met stroken goud papier te beplakken, maar hier in Japan?

Deze tempel heeft een speciale taak:

Op het tempelterrein staat een torentje voor de ‘verloren post’. Uit het hele land wordt de as van brieven hier naar toe gebracht waarop een verkeerd of onvolledig adres stond, waardoor ze niet konden worden bezorgd. Elk jaar, op de eerste zaterdag van april wordt daar voor de zielerust van de verloren post gebeden. (Volgens Cees Nooteboom).

Ik heb gezocht naar het torentje, kon het niet vinden. Nooteboom spreekt ook van ‘ergens bij het zeshoekige gebouw’ – dus hij kon het waarschijnlijk ook niet vinden.

Er schuilt wat moois in, dit verbranden. Want wat zou er allemaal niet in die brieven hebben gestaan? Welke emoties, welk verdriet of vreugde stond erin?