Het is altijd subjectief. Dus ook dit blog. Ik ben ontzettend geneigd om alleen de mooie kanten te laten zien, altijd. En dan probeer ik er ook nog een mooie foto van te maken. En dan fotografeer ik ook nog alleen maar dat wat ik mooi vind, waar ik voor kom. Op Shikoku heb ik geprobeerd ‘nieuwe’ foto’s te maken (en ik weet nu al dat ik veel dubbele heb), en deze laatste twee weken met als hoofddoel de Saikoku tempels moet ik er erg op letten niet alleen die tempels te fotograferen.
Maar rommel, armoede, drukte, het verkeer ik neem er geen foto’s van of heb het al eens een vorige keer gedaan.
Dat gezegd hebbende: ‘een dag in Wakayama‘, nog steeds geen rommel, drukte enz maar in ieder geval iets anders.
7 maart Het eerste dat me opvalt…er zijn hier geen tsunami waarschuwingen, – torens, -evacuatiepunten, golfbrekers, enz langs de kust, Het hele tsunami-gebeuren is weg. Op de hotelkamer ligt nog wel een zaklantaarn……voor als er een aardbeving is.
Vandaag liep ik naar de eerste tempel, Kimi dera. Ik passeerde het museum, met daarvoor waarschijnlijk weer een Samurai te paard. En die bal is er waarschijnlijk later bij gezet.
Ik wilde een snelle blik in het museum werpen, maar het was dicht, ‘renovation’.
Heel even waren daar deze oude huisjes, ze doen me denken aan de datongs in China (ook inmiddels allemaal weg).
In het centrum (rondom het station) heerst de moderne tijd, Starbucks, kfc.
En dan, wat is dit? Op het gebouw dat erbij staat stond: ‘work and chill’ en ‘coffee’. Ik ben nog gaan kijken naar die koffie, maar heb niets ontdekt.
8 maart was de lange dag naar Kokawa dera. De weg ging lang door een agrarisch gebied. In deze bouwsels wordt hooi opgeslagen. Op Shikoku heb ik dit nog nooit gezien.
Het doet me denken aan de boerenhoeven van Zuid Limburg.
Ook een bijzonder huis, op stenen, waarschijnlijk tegen overstromingen en prachtig van vorm. Ook iets wat ik nog niet eerder zag.
9 maart was het kasteel-dag. In Japan heeft elke grote stad een kasteel en ze zijn allemaal hetzelfde. Ik ben sowieso niet zo’n kastelen liefhebber maar had besloten het kasteel van Wakayama te gaan bekijken.
In het gebouw was een klein museum ingericht met zwaarden en een soort maliënkolders. Bij binnenkomst hing een groot bord met twee voeten, ik dacht direct ‘o jee, weer de schoenen uit’. (Dit moet in de grote tempels van Kioto en in elk huis dat je binnen gaat). Maar eronder stond juist ‘keep your shoes on’. Er was een man met een bezem aan het werk om de spiegelende vloer schoon te houden. Met zijn bezem volgde hij elke bezoeker. Het gaf een welkom gevoel.
Het hotel heeft op de bovenste (12de) verdieping een onsen, met een buiten afdeling. Dus lag ik er ‘s avonds in het warme water en keek naar de lichtjes.
Voor daarna is er een zitje (voor als je je wasje draait?) naast de drankjes automaat (met dit keer alleen koude thee, koffie enz) en de microwave.
En Wakayama tot slot: de wilg in het park bij het kasteel. Kannon kan zich in verschillende vormen manifesteren (waarschijnlijk kiest ze precies die vorm die in een bepaalde situatie het beste is), één van haar vormen is de wilg. En dat kon deze wel eens zijn.
10 maart
Vandaag ben ik met de trein naar Kashihara gegaan. Ik heb deze plaats gekozen omdat hij het dichtst bij de 3 komende tempels ligt. Zo’n beetje in het midden ervan.
Ik had thuis al de reis uitgestippeld op een onmogelijke kaart via de computer. Onmogelijk omdat er enorm veel lijnen zijn. Ik vrees dat zelfs de metro’s van Londen of Parijs hierbij verbleken. (Cees Nooteboom noemt het een meditatieve oefening, hier je reis uitstippelen, een oefening in aandacht)
Met mijn uitgestippelde reis ging ik dus naar het loket om een kaartje te kopen. De man keek pijnlijk naar mijn lijstje en pakte de plattegrond van de spoorlijnen erbij. Kashihara verstond hij. Met de kaart ging hij me in het Japans uitleggen waar ik moest overstappen. Ik zei maar elke keer ‘hai’ (ja). En mijn lijstje klopte! Tenslotte vroeg ik met een biljet in de hand of ik bij hem ook het kaartje kon kopen. (Want hoe moest ik voor deze ingewikkelde reis een kaartje bij de automaat kopen?) Hij schudde van nee, pakte het geld aan en gaf me een kaartje.
Langs de rand van het perron zijn touwen gespannen (‘the gate’). Als de trein tot stilstand is gekomen gaan de touwen omhoog en kun je instappen. (De trein staat tussen twee perrons, een voor het in- en één voor het uitstappen).
Van Wakayama naar Kashihara moest ik 5 keer overstappen, waaronder 1 keer naar de metro. Van Wakayama naar Kashihara is het continu huizen, een soort Japanse randstad. Kashihara ligt al in de town Osaka. (Er is een verschil tussen town – is altijd inclusief het gebied er omheen – en city, maar ook city betekent niet dat je in het centrum bent. Dat heb ik op Shikoku kunnen ervaren, soms duurde het nog kilometers)
En toen stapte ik ook nog een halte te vroeg uit. Maar het was nog vroeg en het bleek mooi: een enorm groot Shinto heiligdom, met een meertje, een soort park en veel rode tori’s. Met een half uur was ik bij het hotel. Daar heb ik mijn rugzak en plastic zak met tuinspullen in de locker gezet en ben direct weer met de trein (‘rail away…….’) naar Hasedera gegaan, de 3e tempel van mijn lijstje (ik volg niet de officiële volgorde)
Het hotel waar ik nu ben vermeldt expliciet dat ik overal met slippers en de kimono mag lopen. Ook in het restaurant, maar daar moet men uitkijken want het kan slippery zijn. (Voorzover je je nek al niet brak met de onmogelijke slippers). En er is een ‘lounge’ voor ‘social things’. Hier blijk je gratis koffie, fris of bier te kunnen drinken. Toen ik er binnen kwam zat er een groepje dames die duidelijk al meer dat een biertje op hadden.
En de koffie is heerlijk.
Van de bergen en het water 