En dan weer verder

Het is een beetje krap op elkaar en ook iets helemaal anders maar ik ben weer op pad. Letterlijk op pad, alhoewel dat pad soms moeilijk te zien is. Hierboven ben ik net uit de bus in Ivybridge gestapt en bewonder ik de prachtige bloemen aldaar.

Vanuit Ivybridge wandel ik met Mariet (dus -ook- weer veel mooie foto’s van mezelf) eerst 9 dagen in Dartmoor en lopen we daarna door naar de kust.

Dartmoor ligt in Devon, het is een ‘hoogland’ (upland in het Engels, ik weet hier niet de goede vertaling voor) dat voornamelijk uit graniet bestaat waar heide op groeit.

De heuvels hier heten ‘tor’, ze hebben allen een karakteristieke vorm en er liggen (?) vaak enorme rotsblokken op. in de dalen stromen beekjes en rivieren. Bovenop de tor hoor (en voel) je de wind suizen, in de dalen hoor je altijd het water stromen. En het is altijd klimmen en dalen. En we zagen dieren, half verwilderde paarden, schapen, koeien en een vosje dat snel wegliep. En de vogels natuurlijk, kwetterend, fluitend in de dalen, zwevend hoog in de lucht.

De eerste nacht sliepen we in Buckfast, met uitzicht op de abbey.

De tweede wandeldag liepen we naar Hexworthy, hier staan 4 huizen en de Forest inn, waar we slapen. Bij aankomst hing er een bordje achter de deur: ‘closed’. En ook de rest van het gebouw zag er niet echt uitnodigend uit. Gelukkig was er een buurman die op een raampje tikte waarop een man verscheen. De kamer heet de ‘pinkroom’ met een mij onbekende bloem die het behang, het dekbed en het douche-gordijn siert. En ik at fish en chips.

Vandaag weer verder, naar Tavistock.