Van Abbotsbury naar Portland

Langs oude wegen

Ballade over de voetpaden in Vastmanland door Lars Gufstafson dl. 1

Onder het zichtbare schrift van bijwegen, grindwegen, boerenwegen

vaak met in het midden een kam van gras tussen diepe wiel sporen

verborgen onder stapels hakhout

nog duidelijk in het kapotgedroogde mos

loopt een ander schrift: de oude voetpaden

ze lopen van meer tot meer, van dal tot dal

soms slijten ze uit, worden zichtbaar

soms raken ze verdoold over kale zwarte stenen

middeleeuwse bruggen dragen hen over zwarte beken

in moeras raak je ze gemakkelijk kwijt

zo ongemerkt, dat ze er het ene ogenblik zijn, het andere niet

deze paden zijn koppig, ze weten wat ze willen

er is een vervolg, er is altijd een vervolg als je maar zoekt

en aan kennis paren ze een list.

Maar wel te voelen, dit pad was ook overwoekerd met braamstruiken en brandnetels.

We hebben maar ‘even’ over Chesil Beach gelopen (het duurde twee uur voordat er een zijpad was).

En dat was prachtig, het blijft imponeren, deze enorm lange strand strook.

Portland is een eiland dat met een lange brug verbonden is met het vaste land. We blijven hier twee nachten, zodat we morgen hier een wandeling over het eiland kunnen maken.