Op weg

Het stond er zo geruststellend, ik zou in Hong Kong aankomen en vertrekken vanuit dezelfde terminal. Want er was enige zorg, ik had nml maar een uur om over te stappen.

Het vliegtuig vertrok met een half uur vertraging.

Maar haalde dit onderweg weer in.

Ter voorbereiding van de reis keek ik in het vliegtuig naar Apocalypse now, met dat prachtige ‘this is the end’ van de Doors en de opwindende Walkure van Wagner, allebei zo verschrikkelijk goed precies passend bij de film.

Het was 12 uur vliegen naar Hong Kong met 7 uur tijdsverschil.

In Hong Kong aangekomen bleek ‘onze plaats’ bezet en moesten we een half uur aan het begin van de landingsbaan wachten.

En ook het uitstappen ging tergend langzaam. Uit voorzorg had ik naast mijn redelijk volle en daardoor vrij grote rugzak ook mijn koffertje mee het vliegtuig in gesmokkeld.

Maar dat bleek geen probleem.

Met nog een kwartier te gaan kwam ik de slurf uit. Over 5 minuten zou de gate van de vlucht naar Phnom Penn dichtgaan en ik dacht nog steeds dat die gate heel dichtbij was.

Maar helaas, en daarna gelukkig: ik werd opgewacht door een ridder met een bordje Phnom Penn in zijn hand. ‘I will bring you to the gate‘,’ sprak hij. Ik sputterde (natuurlijk ik weer…) wat tegen maar hij belde mijn komst al door, ze moesten maar even wachten.

Wat volgde werd een gezamenlijke renpartij door die terminal die dus enorm groot bleek te zijn. Hoezo Schiphol groot? Roltrap omhoog, roltrap neer En hij belde nog een keer, ‘we zijn onderweg’.

Tot overmaat van ramp moest ik weer door de security, weer het koffertje open, weer de riem af en werd ook mijn paspoort, visum en terugvlucht uit Cambodja nauwkeurig gecontroleerd. (En de douane beambte deed het paspoort weer keurig in het plastic zakje voor hij het aan me teruggaf)

Vlak na mijn komst ging de deur van het vliegtuig dicht en taxieden we naar de nu vertrekbaan.

Keuzes genoeg maar van de uitputting of zenuwen koos ik een Chinese (?) taal, die ik niet meer veranderd kreeg, maar daar heb ik verder weinig van gemerkt want na het tweede ontbijt deze reis (het lijkt wel of ‘het ‘s ochtends vroeg’ blijft) ben ik in slaap gevallen.

Op het vliegveld werd weer alles nauwkeurig gecontroleerd en buiten stond daar alweer een man met een bordje, maar nu met mijn naam erop te wachten. Het was de taxi van het hotel en na een half uur rijden over verschrikkelijk drukke wegen werd ik in dit heerlijke hotel afgeleverd.

Ik heb na een kopje koffie even gerust, maar wilde niet slapen (het was inmiddels Nederlandse tijd 4 uur ‘s nachts geworden) en heb de rest van de dag wat door de stad gelopen.

Het oorspronkelijke centrum van deze hal is geheel door juweliers overgenomen. De eigenlijke markt (groente, vlees, vis) is naar buiten verplaatst.

Maar daar kun je wel nadat je vis hebt gekocht je teennagels laten doen. Kom daar maar eens om bij ons in Nederland.

Toen het begon te schemeren ben ik naar de rivier gelopen. En ja, als het ‘s avonds wat koeler wordt komt de hele stad tot leven.

Nou ik heb het nu tot 8 uur volgehouden, lekker gegeten aan de rand van het zwembad, het is welletjes vandaag. Gisteren stond ik om 6 uur op (altijd bang dat ik geen tijd voor iets heb, en altijd te vroeg op Schiphol), dat worden dus 31 uur wakker als ik het goed uitreken…. Tijd om te gaan slapen.

En wat is het weer verschrikkelijk fijn in de tropen te zijn.