Een beetje dom

Een beetje? Eigenlijk ontzettend stom, want wat is er gebeurd:

Ik liep vanochtend naar een reisbureau’tje om een tour voor overmorgen te boeken. Bij gemis van een papieren kaart gebruikte ik de kaart op de telefoon en ja, deze werd op een onnadenkend moment op geraffineerde wijze uit mijn hand gerukt.

3 jongens op een brommer, 1 stapte af en vroeg of ik hulp nodig had. Voordat ik nee kon zeggen pakte hij stevig mijn pols en rukte de telefoon uit mijn hand. (En nee…. Ik berg dat ding altijd goed op, maar had hem even nodig).

Hij rende ermee weg, ik er achter aan, luid schreeuwend. Maar hij was natuurlijk sneller.

Dus op naar het politiebureau. De tuktuk bracht me naar een officieel groot gebouw, hier stond een jonge agente die enige woorden Engels sprak. Aangifte moet hier op de politiepost in de wijk waar de diefstal plaats vindt, ze wilde wel mee om te helpen.

In een onooglijk pijpenlaatje enkele straten verder is er een rapport opgemaakt. (Dit wordt naar het ‘echte’ politiebureau opgestuurd en dan zou er een officiële aangifte moeten volgen, deze wordt naar mijn hotel gebracht)

Het duurde al met al meer dan een uur, we zijn ook nog met de tuktuk en een jongen op een brommer in optocht naar de plaats des onheils gegaan alwaar ik de plek moest aanwijzen, hier maakte de jongen een foto van.

De agente hielp waar ze kon, omdat het lang duurde stuurde ze de tuktuk man om flesjes water, alle aanwezigen in de politiepost kregen een flesje heerlijk koel water.

Tenslotte moesten we allemaal onze duim afdrukken op het formulier, dat inmiddels 3 kantjes onleesbaar schrift bevatte.

Als dank wilde ik de agente wat geld geven, wat ze consequent weigerde. (‘I did it with my heart’). Hierop heb ik haar adres gevraagd om later uit Nederland een cadeautje te sturen. Dit adres bleek ‘bridge 9’ te zijn.

Terug in het hotel heb ik via de chat via Vodafone de telefoon kunnen laten blokkeren.

‘s Middags bedacht ik me dat ik toch wel ernstig een telefoon nodig heb. Je moet van alles met de telefoon boeken, goedkeuren enz. Dus heb ik me met de tuktuk naar een winkelcentrum aan de andere kant van de stad laten vervoeren. (Dat was door 15 km verkeerschaos) We kwamen in een geheel andere wereld. Enorme huizen, keurig schone straten en een winkelcentrum dat een combinatie van Hema, Bijenkorf, v&d enz. is. Maar dan veel groter. En er was een telefoon afdeling. Hier heb ik de goedkoopste telefoon die er lag gekocht, en kon een simkaartje voor $1 dollar kopen. Alles is daar geïnstalleerd. Ik heb nu een Cambodjaans telefoonnummer. Dit luidt als volgt: +855-15785011 (op hoop van zegen)

Ik durfde natuurlijk niet met dat telefoondoosje open en bloot in de tuk tuk te zitten. Dus ging ik op zoek naar een tasje. hiervoor moest ik naar de supermarkt afdeling. Op weg ernaar toe passeerde ik een broodafdeling met zalig uitziend brood. Helaas stond mijn hoofd hier niet naar. Maar ze hadden wel een tasje voor me.

Toen we weer terugreden bedacht ik me dat ik mijn hoed in de politiepost had laten liggen. Daar aangekomen waren de agenten verdwenen, de poort stond nog open en de hoed lag er nog. Die heb ik toen maar gepakt.

Terug in het hotel (het was inmiddels 5 uur) heb ik geprobeerd me de telefoon eigen te maken. En gaf dit even later op. Ter verwerking van deze dag ben ik heerlijk gaan zwemmen. (Hiermee werd mijn duim ook weer schoon) En heb daarna gegeten. Morgen is er weer een dag.

Ik heb vandaag 1 foto gemaakt, vlak voor dat het gebeurde.