Tiruvannamalai

Hier vestigde Shiva zijn macht over Brahma en Vishnu door zich als een lingam van vuur te tonen. En daarmee is de Arunchaleshvara – tempel de tempel van het vuur, het tweede element en is de stad heilig.

Het mooiste uitzicht op de enorme tempel, die vanaf de grond niet te overzien en niet in zijn geheel te fotograferen is, is vanaf 1 van de heuvels achter de Sri Ramanasram ashram. Dus toog ik daar vanochtend eerst naar toe.

Langs de weg zitten bijna naast elkaar ‘heilige mannen’.

Dus liep ik eerst naar de ashram. Die bleek groot, mooi en wereldberoemd. En ik zag opeens heel veel leeftijdsgenoten uit het westen die hier een tijdje wonen. (Ik had er nog nooit van gehoord, maar het is het centrum van de Advaita Vedanta) Bij mijn binnenkomst was het juist etenstijd. Enorme lamellen met eten stonden klaar om de ook enorm lange rij saddhu’s eten te geven.

Er bleek inderdaad een pad achter de ashram naar boven te zijn. Dus liep ik in stilte (je mag er niet praten) en op blote voeten 2 km over enorme keien omhoog, de aapjes en hun uitwerpselen vermijdend. Het pad ging naar een grot waar Sri Ramana Maharishi jarenlang gemediteerd heeft. Ik moet eerlijk bekennen dat ik na het bereiken van het uitzichtpunt weer naar beneden ben gegaan.

Hierna heb ik uitgebreid de tempel bezocht. Allereerst ben ik een stuk mee naar binnen gegaan met de pelgrims. Bij het allerheiligste mag ik niet komen (alweer een lingam, die tijdens een dienst gebaad en aangekleed wordt), maar zo op weg met de pelgrims kwam ik een heel eind.

Ik blijf natuurlijk proberen die enorme torens mooi op de foto te krijgen. Overigens alle foto’s binnen het complex zijn met de nieuwe telefoon gemaakt. Fotograferen is ook hier verboden, maar zo blijkt het, dit geldt alleen voor fototoestellen. (Ik denk dat ze de telefoons hier niet verbannen hebben gekregen, iedereen loopt ermee, om vooral zichzelf op de foto te zetten).

Er was ook weer een prachtige hal met ‘duizend pilaren’.

Waar ik zomaar in mijn eentje een tijd lang doorheen kon dwalen.

Hierna ben ik gaan eten en werd voor de tweede keer in 1 ogenblik compleet drijfnat. De eerste keer was op weg naar de niet-bereikte grot. Nu was het het eten. De tali (een bord met verschillende bakjes met gerechtjes die je eet met rijst) was enorm scherp. (‘Sharp but nice he’ zei de dame van de bediening). en dat klopt, het was heerlijk.

En nu zit ik op ‘mijn balkon’ met zicht op de berg. Het is kwart voor zes, en straks in een oogwenk zo lijkt het zal het donker zijn. Schemeren daar doen ze hier niet aan.

Dat hindoeïsme met al zijn prachtige verhalen, met zijn strijdende goden, want het gaat, ook bij hen, altijd om macht. Dan heeft de ene, dan weer de andere God de macht. Hier in het zuiden is het Shiva, de vernietiger van de schepping (zodat het daarna opnieuw geschapen kan worden, dat wel). Shiva woont in de tempel, waar hij wordt aanbeden. Ik begrijp er nog steeds niet veel van. Wat aanbidden ze daar? Zijn kracht? Of is het het accepteren dat er in de kringloop altijd weer een moment van vernietiging is, waarna de kracht van de schepping (Vishnu) zijn werk weer kan doen. Of is het de God gunstig stemmen zodat hij niet zal vernietigen. Ik merk dat ik snel westerse concepten gebruik.

Oog in oog met de goden, het beeld kijkt terug, wat, wie ziet het? Wat doet dat met mij?