Pondicherry

Alweer ruim een week in India en nu al een dagje rust. De drukte van India: het getoeter, het je aanspreken, al die indrukken, het opletten bij het lopen op straat, waar komt het verkeer vandaan? Trap je niet ergens in? Wat wordt er nu weer geroepen, de geuren, de kleuren, de reclames, de muziek. En het gaat maar door, de hele tijd, zodra je een voet buiten de deur hebt gezet. De bedelaars hebben je, zonder dat je het merkt, direct in de gaten, de verkopers staan met hun waar klaar. Het is het lawaai van India. Je wordt er in opgezogen, zelfs mijn biotex ruikt naar massala.

Dus heb ik een dagje rust hier in Pondicherry gepland. Pondicherry was ooit een Franse kolonie er er ‘hangt nog de typisch Franse sfeer’ aldus de gids.

Langzaam verandert Pondicherry zich in een soort Indiaas ‘Zandvoort’. Het is nu weekend en het oude Franse gedeelte (‘white town’) wordt bevolkt door kinderen van erg rijke Indiërs, de jongens rijden stoer op motors rond, de meisjes laten zich in prachtige westerse uitgaanskleding fotograferen. (Ik trek mijn Indiase dracht hier dus maar niet aan, ik zou bijna een bezienswaardigheid zijn)

Er zijn ‘Franse’ restaurants, ik heb er gisteren een ceasarsalade gegeten, het enige wat ik als ceaser kon traceren was de sla, bedekt onder een onduidelijke gesmolten ja wat? laag. En er zijn tentjes met croissantjes (erg lekker, maar 1 is alweer genoeg) en cappuccino.

Waar Siem Riep helemaal op de westerse toerist is ingericht, is Pondicherry dat op de Indiase toerist. En allebei hebben ze die cappuccino (dat wel) en MacDonalds (hier met massala chicken).

Cambodja is te arm, dat heeft (nog) geen eigen toeristen.

Vandaag, zondag 7 januari ging ik eerst naar de botanische tuin. Deze is aardig in verval.

Er is wel een speeltuin en een miniatuurtreintje (met perron) dat door de tuin zou moeten rijden. (Ik heb het niet gezien)

De toegang voor foreigners is 50 rsp (50 cent). Ook hier mocht de grote camera niet mee, tenzij ik 1000 rsp betaalde.

Hierna ging ik weer op weg naar de boulevard.

Langs de straat zie je hier herhaaldelijk deze kastjes ‘wall of kindness’. Waar bij ons deze met boeken zijn gevuld, ligt er in deze kastjes kleding.

Tijdens mijn wandeling stuitte ik op een yoga wedstrijd. Zeer zeker! voor gevorderden!

Ik was voornamelijk bang dat de deelnemers niet meer uit de knoop konden komen, of dat ze zouden omvallen (staande op 1 been, of 1 arm)

En de jury voorzitter vroeg de kandidaten ‘een beetje op te schieten, want er waren nog meer kandidaten’. Hoe haalt ‘ie het in zijn hoofd.

Zodra je het oude Pondicherry (the white town) uit bent, ben je weer in het andere India.

Ik heb hier gelukkig een zalig guesthouse: Les Hibiscus.

Dus ben er voor morgen weer helemaal klaar voor