Lazy Sunday in Madurai

Bij de allereerste plannen voor deze reis wilde ik op een veerboot van Sri Lanka naar Rameshwaram varen. Ooit voer er een boot, maar door de burgeroorlog in Sri Lanka (alweer lang geleden) is deze veerboot opgeheven. Op het internet kon ik geen mogelijkheid vinden, er ging nog steeds geen boot, en toen veranderden de plannen helemaal.

Maar ik wilde wel naar Rameshwaram, en ik had deze dag gepland om er met een taxi heen te gaan. Uiteindelijk had ik geen zin om 2×3 uur in een auto te zitten en heb ik het hele plan maar laten varen.

Daarom een heerlijke luie dag in Madurai. Allereerst stond het Gandhi museum op mijn lijstje.

Naast dit museum is een museum over Tamil Nadu.

Hierna wilde ik gaan lopen naar ‘een kerk’ (ik had de dichtst bijzijnde opgezocht). En dan loop je toch weer door armoedige, arme straten met in hoeken hopen vuilnis (waar honden en koeien nog wat te eten uit zoeken) en troep, allemaal troep op straat.

In de kerk werd zojuist een dienst gehouden (Een beeld van Maria had ook een sari aan), en naast de kerk was een school, zondags stil verlaten en ik kon me niet beheersen er een kijkje te nemen.

Dit is een zgn ‘achterstandsschool’, op een bord bij de ingang stond ‘government aided minority school’.

De school had 44 groepslokalen en 2 computerruimten. Ik zag de kinderen voor me, die ‘s ochtends in hun schooluniformen met een volle rugzak vol goede moed, vol hoop hier naar school gaan. En ik dacht aan de achterstand die ze moeten inhalen. Een bijna onmogelijke opgave. Ik dacht aan de lokalen in Nederland, alle kinderen een iPad, een digi bord voor in de klas. En hoe zouden de privé scholen hier zijn ingericht? Je ziet nog steeds heel veel armoede, allemaal mensen die ‘bij de dag’ overleven. Die komen dus nooit uit hun situatie.

Er is een enorme trek naar de grote stad en geen werk voor iedereen. En toch is er de laatste jaren een midden klasse ontstaan, een groep die nog steeds groeit. Aan de randen van de grote steden verrijzen enorme wijken met flatgebouwen.

Hierna ben ik gaan lunchen en voordat ik over dit top restaurant Sree Sabarees verder ga….. wat laten de emigranten die naar bv het westen gaan allemaal achter. In Utrecht woont een grote groep welgestelde Indiërs, modern gekleed, waarschijnlijk werkend in de it. En toch ook bij hen: wat laten ze allemaal achter? De tentjes met thee en koffie overal, het gemak waarmee je een tuktuk neemt (voor hen sowieso al dat personeel dat hier zo goedkoop is) en dat zalige eten, zo geraffineerd gekruid, en dan die keuze.

En die groep in Utrecht heeft het goed, en toch. Zoals ik me hier met een dikke portemonnee in een veilige ‘wolk’ kan verplaatsen, waarbij ik vaak niets begrijp van wat er nu weer gebeurt, of gezegd wordt, of bedoeld wordt…….. Hoe moet een illegale immigrant uit bv Pakistan (ik denk redelijk vergelijkbaar met India) zich in vredesnaam een plek vinden in Nederland. Wat laat die allemaal achter en wat moet die allemaal zich eigen maken om een plek te hebben? Alweer een bijna onoverbrugbare kloof.

Daar zit ik dus aan te denken op weg naar Sree Sarabees, dit restaurant is eenvoudig en altijd vol. Op de parkeerplaats staat het vol met poenige witte auto’s en brommers. Iedereen is welkom, Er zit ‘van alles’ bij Sree Sarabees.

Ik had gisteren 14 bakjes, vandaag waren er 10 hapjes.

Zodra iets op dreigt te gaan, wordt het aangevuld. Hierbij heeft iedere bediende zijn of haar eigen hapjestaak.

Ik kan nu gelukkig met een kleine hoofdbeweging ‘nee’ of ‘ja’ zeggen.

Het is eten en daarna vlug weer weg om plaats te maken voor de volgende, want er staan rijen. (Ik zo in mijn eentje werd bij een klein gezelschap aan tafel gezet)

Ik had ook nog een starter besteld, iets smet bloemkool, erwtjes en ? En moest dus vaak ‘nee’ bewegen met mijn hoofd. (Want het was weer veel te veel)

Ondertussen kreeg ik andere buren

Hierna bracht de tuktuk me weer naar het hotel aan de andere kant van de stad. Hij reed speciaal voor mij langs een reuzenrad en zei ‘exhibition’. Ik antwoordde ‘beautiful’.