Het zit er bijna op

Gisteravond ben ik hier, weer in Chennai aangekomen en overmorgen vertrek ik (als alles goed gaat) weer naar huis.

Vandaag, 20 januari heb ik (hoofdzakelijk via de metro) wat rondgekeken in de stad en geprobeerd nog wat spullen te kopen. Maar ja……al reizende zie je de mooiste kleren; alweer een idee! En nog een! Het ene nog leuker dan het andere en ga dat maar eens zoeken in deze enorme stad, dat is dus compleet onbegonnen werk.

Ik belandde eerst in Spencer Palace, een enorm winkelcentrum, een beetje vergane glorie. Veel kasjmier handelaren die zich direct aan me vastklampten. Bij Fabindia (een betrouwbare winkel met kwaliteitsartikelen) wees het meisje naar de overkant.

Onderweg naar ‘de overkant’ bracht een tuktuk me naar Wild garden, een ontzettend duur, klein en beeldig complex met winkels en een restaurant in een tuin.

Ik kwam eerst op een tentoonstelling met prachtige ontwerpen. Het ene nog kleurrijker en fantasievoller dan het andere.

De kleren waren ook te koop en natuurlijk vond de verkoopster dat e.e.a. me beeldig zou staan, ik heb maar niet proberen uit te leggen dat bv de rose jas wat onhandig op de fiets in de storm, in de regen in Nederland zou zijn.

Verder lopend in het complex belandde ik in een winkel met prachtige kleren en dito prijzen. Hier ging ik gauw weg, want de kleren; de sjaals en de sieraden, het was allemaal beeldschoon. Beneden was een soort terras met uitzicht op een tropische tuin, daar heb ik een kopje echte cappuccino gedronken.

Dit blad herinnert me aan de Anna Paulowna boom, een boom op de hoek van de Biltstraat en de Berenkuil, een boom met prachtige bladeren. Er langs fietsende nam ik telkens wat (dacht ik) zaden mee, eerlijk gezegd ik plukte ze van de boom. Tot ik de bewoner tegenkwam die me vertelde dat het al de nieuwe knoppen voor het volgend jaar zijn die aan de uiteinden van de takken zitten, dus ik had niets aan mijn ‘zaden’. Maar ik kan de zaden wel bestellen en dat heb ik nu gedaan.

De ingang van deze Wild Garden is in een armoedige, smerige straat. De helft is opengebroken omdat de metro wordt uitgebreid. Er zitten bedelaars op straat, er lopen half verwilderde honden. De ingang wordt bewaakt door een gewapende portier (dat zie je hier heel vaak), ik kan (waarschijnlijk omdat ik een westerse toeriste ben) gewoon naar binnen lopen.

Dat zie je hier vaak, vanuit de metro (die gedeeltelijk boven de grond is) staat een prachtige flat met een tuin op het dak naast een krottenwijk die aan de rand van een smerig stinkend kanaal ligt.

Enorme tegenstellingen, heel erg rijk en heel erg arm, dicht naast elkaar met zo’n grote kloof ertussen.

In Pondicherry is de winkel van Fabindia enorm groot, zowel in Madurai als hier in de Spencer express is hij veel kleiner. Ik hoopte dat Fabindia ‘aan de overkant’ groter zou zijn. ‘Aan de overkant’ staat Expres Avenue, een enorm winkelcentrum met bijna alle winkels zoals we die ook in Nederland kennen. (Met dezelfde prijzen)

Beneden was een supermarkt waar ik natuurlijk wat rondsnuffelde.

Behalve de westerse merken zijn er ook nog traditionele winkels.

En nu is het alweer zondagmorgen. Ik heb zojuist ingecheckt voor morgen, nog 1 dag te gaan!