4 weken geleden liep ik in 5 dagen van Schleiden naar Gerolstein (Geen blog van gemaakt, ik had gewoon even geen zin). Nu ga ik weer voluit.
Die laatste dag was het bloedheet, maar omdat de bakkers hier al vroeg open zijn ( wat is vroeg? In Blankenheim is dat 5 uur) kon ik om 6 uur met lopen beginnen.
Die dag ging door een prachtig landschap. Met opmerkelijke ontmoetingen. Halverwege passeerde mij een Duits stel, duidelijk wandelaars, dacht ik. En zo zie je maar weer, gedachteloos liep ik achter ze aan, en gedachteloos liepen we verkeerd.
En een stuk verder:
Dit kruis wordt herhaaldelijk beklad met nazi tekens en -kreten. En dan ook telkens weer schoongemaakt. Op het bordje erachter staat een krantenartikel hierover. En daarboven op de paal het teken van de Eifelsteig. Ganz praktisch!
Vlak voor Gerolstein stond een man naast het pad te plassen. Eerst wachtte ik nog even (om hem passerende niet in verlegenheid te brengen) maar omdat het nogal lang duurde liep ik toch maar door. Vlakbij was een zitje (tafeltje, stoelen, een vrieskist enz) en een chagrijnig kijkende vrouw (ze leek me niet gelukkig). Tot besluit schudde de man nog even, wat bij mij de reactie opriep ‘welja schud maar ns lekker uit’ waarop de man me in het Nederlands antwoordde (iets van schoon water). Hij paste wel bij die mevrouw en dat zitje.
Een uur later ging het pad over een camping en stond daar een bankje. Verderop zat een jong echtpaar met een klein kindje te picknicken. Moeder stuurde het kindje met een emmertje met stukjes watermeloen naar me. Zo lief (want het was warm) en ook weer Nederlanders!
Als slot van die dag kwam daar dus die rots. Ik had hem kunnen laten, maar ja ik wilde het natuurlijk weer helemaal doen. Inmiddels had een jonge Duitse vrouw zich bij me aangesloten en samen volgden we het pad naar boven. Het uitzicht was mooi, (zie ganz oben). Maar omdat er aan de andere kant van die rots ook een weg naar bijna boven ging (de rots is hier letterlijk een toeristisch hoogtepunt) was het druk daar boven en waren de tekens verdwenen. (Als souvenir gepakt?) Gelukkig liepen daar twee mannen, ook op zoek. En gevieren vonden we de weg naar beneden en naar een terras (leider geen foto). Ik was die dag rond 5 uur erg blij daar op dat terras).
En nu ben ik weer terug in Gerolstein, het is nog 1 week lopen en dan hoop ik in Trier aan te komen en zit de Eifelsteig (van Aken naar Trier) er op.
En de koffie die bij het suikerzakje hoort. En kijk daar links: saus! In deze contreien eet men dus niets zonder saus. Vorige keer bestelde ik ergens een omelet met cantharellen (kan zo lijkt me niets mee fout gaan) had men dwars over de cantharellen een breed spoor van saus gespoten. En nu, hier in Gerolstein, waar alleen maar Grieks, kroatisch of Italiaans gegeten kan worden …. und nur mit fleisch, nur mit viel fleisch, heb ik bij een Turkse Italiaan (er stond ook borek op het menu) een pizza besteld. Vlak voor het opdienen passeerde een man met een pizzadoos het terras waar ik zat. Hij ging achterom de keuken ik en ik besloot hier verder niet over na te denken. Maar goed die pizza …..ja! Werd ook met vette knoflooksaus geserveerd (gelukkig apart in een kommetje).
Gerolstein is dus niet echt een culinarisch hoogtepunt, ik heb het hotel geraadpleegd, ‘morgen in Daun’ daar schijn je goed te kunnen eten. Maar ja, dan is het maandag, heb je dat weer, is alles dicht.
Ik zie wel.
Van de bergen en het water 