Sprak een in plastic gehulde man. Ik was bijna in Daun en het pad ging naar beneden, hij klom omhoog. Dat plastic van hem was een beetje overdreven, het regende af en toe, motregen of iets meer. Maar die zon? Die was er (bijna) niet vandaag.
De site zei dat het ‘schwer’ zou worden vandaag: ‘een lange wandeling door een woud over de hoogste hoogten van de Vulkaaneifel’, maar vooral in het begin liep ik over een breed bospad. Ik heb geklokt: 3 uur in het bos: geen mens gezien, wel een hert en twee eekhoorns en geen auto gehoord.
Na die 3 uur kwam ik in Neroth aan, de hoogste tijd voor een kopje koffie. Er was 1 hotel restaurant open, met een droevige man achter de balie die me de Karte gaf, waar geen broodje kaas op stond maar heerlijke gerechten tegen dito prijzen. Maar ik kwam voor een kopje koffie, helaas…. niet voor een uitgebreide lunch. (Moest tenslotte die Kopf nog op).
In het restaurant zat nog een wandelaarster met een hond. We bespraken onze twijfels of we die Kopf wel op zouden gaan, het was een steil pad en wie weet zou het hard gaan regenen.
Ik besloot een stuk over de weg te gaan en het steile pad over te slaan. Maar toen ik op die weg liep stond daar dat bordje: ‘zuwege Eifelsteig. Ik besloot toch maar naar ‘de top’ te gaan.
Met de steilheid viel het (soms) wel mee en af en toe scheen er wat zon door de wolken.
Om weer van de Kopf af te komen moest ik via deze brug over een moerasachtig gebied (de brug gaat buiten de foto nog een stukje door)
Op het bord staat: 15 km naar Gerolstein en 9 km naar Daun. Het had daar een prachtig uitzicht kunnen zijn. Maar ik was daar duidelijk over de helft.
Daar dacht ik dat ik er bijna was. Leider… door alle regen zijn sommige paden onbegaanbaar en was er een omleiding (altijd fijn na 23 km lopen).
In Daun heb ik weer lang gezocht naar een restaurant met duits eten. Tijdens deze wandeling realiseerde ik me dat het in Nederland ook bijna onmogelijk is Nederlands eten (en wat is dat trouwens?) te vinden. Ik geloof dat de lonely planet poffertjes, pannekoeken en de Chinees (‘real indonesian’) adviseert.
En omdat ik een hotel voorbij (weer 2 km erbij) Daun had gereserveerd besloot ik daar in de buurt te gaan eten.
Het is gelukt: een soort knodel, met een heerlijke groene salade, ohne saus!
En mijn kamer heeft een piepklein balkon, waar ik nog heerlijk op heb gezeten en zag hoe de avond over de bossen viel.
Van de bergen en het water 