The hills are a loud….

Deze dag had een hoog Sound of music gehalte: heerlijk wandel weer en een prachtig landschap. Het lijkt me dat de dalen dieper worden, de bossen nog dichter en de paden steiler (althans volgens mijn knieën)

De tocht ging eerst langs 3 vulkaan meren (het hele gebied is vulkanisch, en dit wordt hier breed ingezet: de donerkebab zaak heet ‘vulcano’, er zijn vulkaanwandelingen, -souvenirs en -musea. En de grond zal ook nog wel uit niet meer actieve vulkaan bestaan.

Er lopen hier dus veel paden. Ook is er een fitness traject uitgezet. En zo waren de Eifelsteig tekens niet meer zichtbaar. Dus raakte ik van het Eifelpad af en kwam in een ski gebied terecht. Gelukkig kon ik mbv de kaart de route weer vinden.

Ik liep daarna waarschijnlijk met zo’n vertrouwen wekkend gezicht rond dat mij 3x de weg werd gevraagd. En het bleken allemaal weer Nederlanders. 

En ja, om half 10 was daar een terras, het was open, het uitzicht was op het meer en was er koffie.

Dit gebied is populair bij toeristen. Langs het water staan hotels met terrassen. Daar achter gaat het ‘normale’ (en wat is nog normaal anno 2024) leven gewoon door. Mooie vakwerkhuizen, in bedrijf zijnde boerderijen enz.

Het pad volgt heel lang de rivier de Lieser, (hier is ook een pad van).  Soms loop ik er vlak langs, soms gaat het pad heel hoog en  is er ver beneden nog een glimp rivier te zien.

Manderscheid ligt prachtig hoog boven de rivier op een rots. Het is een mooi dorp, en staat vol met hotels en restaurants die bijna allemaal gesloten zijn. Aan het onkruid en de vervallen staat is deze sluiting niet seizoensgebonden. Het komt allemaal een beetje ‘doods’ over.

Maar het café serveerde flammenkuche. Ik heb er 2 genomen en ze waren heerlijk. Morgen weer!