Het geheim (van) nee is Denis

Het was vandaag  (bijna) een dag zoals alle andere. De tocht ging weer door een prachtig gebied; soms was het pad gemakkelijk, soms weer niet. Het blijft hier mooi.

Op verschillende manieren merk en ervaar je het klimaatprobleem. Kleinschalig: enorme braambossen waar je je soms een weg door moet banen en grootschalig: de enorme problemen (men spreekt hier van de catastrofe) met het water. Regelmatig was de brug verdwenen, soms was er een nieuwe, soms een tijdelijke en soms ben ik toch maar over een afgesloten brug gelopen. Het komt ook voor dat het pad langs de rivier is weggespoeld en dat er een provisorisch paadje is aangelegd.

Het gebied van de Urft is verschrikkelijk getroffen. Zo sliep ik in een hotel waarvan de helft was weggespoeld. Een gedeelte van het  treintraject Trier – Keulen is nog steeds niet hersteld. Onderweg zag ik de werkzaamheden: hele stukken rails en aarde daaronder waren weggespoeld.

Ook zijn er stukken van het bos afgesloten of staan er waarschuwingsborden. De bomen dreigen om te vallen. (Droogte? Langdurige regen?)

Vandaag liep ik van Niederkail (van de route af) naar Zemmer. Daarover later meer.

In Bruch is de kerk gewijd aan St. Rochus, hij is patroon tegen de pest en besmettelijke ziekten en laat altijd heel charmant een bloot been zien. (Daar zit/zat een pestbuil). En: hij wordt vaak afgebeeld als pelgrim (en heeft vaak dezelfde attributen als St Jacob). Dus vandaar.

Ja en toen kwam na 3 uur lopen Zemmer.

De indeling van de Eifelsteig is qua kilometers redelijk goed, maar een slaapplek vinden gaat vaak moeilijk. Zo zijn die er soms niet aan het einde van een etappe. Daarom moet je of je eigen indeling maken (met slaapplaatsen) of na aankomst een stuk verder lopen of met de bus verder. En uiteindelijk komt alles natuurlijk goed.

In Bruch (het eigenlijke eindpunt van etappe 14) is een dure b&b die behalve duur ook bijna altijd is volgeboekt. Daarom week ik uit naar Niederkail, 8 km daarvoor. Als je dan toch weer circa 20 km wil lopen kom je uit in Zemmer. Daar was trouwens de enige slaap mogelijkheid in de wijde omgeving.

In Zemmer dus bij ‘Bei Denis’. Zo’n naam roept bij mij allerlei associaties op. Maar er was niets anders (of 15 km verder lopen) dus toch maar geboekt.

Bij binnenkomst zat Denis zelve, een dikke man, aan de tap met een glas bier voor zich. (Dit voldeed geheel aan de verwachtingen). Hij bracht me tot de trap. Ik moest verder alleen. De kamer is prima (de verwarming stond op 5, een beetje warm).

Op zoek naar de WiFi code wilde ik naar beneden, alle deuren waren dicht. Uiteindelijk bleek de code als schilderijtje in de gang te hangen.

Om half 7 was de deur gelukkig open en kon ik naar het restaurant.

En daar heb ik dus eindelijk heerlijk duits gegeten.

Daarna een heerlijke paddestoelensoep

Ik geef het toe, het is vlees. (Er zijn hier geen vegetarische gerechten) Het was heerlijk, een soort dikke plakken zure zult met een scherpe azijn en uien (rauw, voor de helft opgegeten) met gebakken aardappels en een salade (die niet in de saus verdronk).

Morgen naar Trier (als ik dit alles verwerkt heb). Voor Denis zou je bijna een stuk omlopen.