Terug (maar niet in de tijd)

Gisteren was het  alweer de laatste wandeldag. Ik liep van Zemmer naar een plaats voorbij Kordel. Een plaats waar de eerste huizen van Trier verschijnen en waar een bushalte is.

In de bus zaten al de 2 Duitse vrouwen, die een gedeelte van het pad liepen ieder met een hond. De ene hond liep los, de andere de hele tijd aan de lijn. Het is mij een raadsel hoe iemand met een aan de riem rukkende hond, met twee stokken het soms onbegaanbare pad liep maar ze had het dus gehaald.

We kennen elkaar inmiddels een beetje. Dat begon anders. 3 Dagen geleden stonden ze op een parkeerplaats en 1 van beiden zag er typisch duits uit. Een vooroordeel volgde…… langs de route zou een bord met ‘soldatenfriedhof’ staan en ze leek me typisch ‘een kleindochter van’ die naar dat kerkhof ging.

In deze streek heeft elk dorp een herdenkingsbeeld voor de gesneuvelde soldaten. Het beeld is gemaakt voor de gestorvenen uit de 1e Wereldoorlog, die uit de 2e Wereldoorlog zijn erbij gevoegd.

(De zin klopt niet, alsof er iets is uitgehaald). Ik vind dat iedereen het recht heeft  hun gestorvenen te herdenken. En gestorvenen moeten ook met zorg begraven worden. ‘Eren’ vind ik dan een grens, dus (al denkende tijdens deze wandeling) gaat het om hoe iemand her-dacht wordt.

Nieuwsgierig naar dit kerkhof besloot ik de pijl te volgen. Ik kwam uit bij een dorp. Google sprak van a cemetry, het kan dus ook nog een bv Amerikaans kerkhof zijn. In geen velden of wegen was er iets van een kerkhof te zien, dus ik besloot terug naar het pad te gaan en door te lopen. Daar bleek ik me in de pijl vergist te hebben.

De volgende dag stonden de beide dames  onderweg onder een boom te schuilen en begroetten we elkaar. Ze sliepen in hetzelfde hotel (toen at ik met de twee Nederlandse dames) en de volgende dag in Zemmer sliepen we weer in hetzelfde hotel (kon moeilijk anders want er was verder niets). En raakten we in gesprek, gewoon twee wandelaars net als ik. Wij, alledrie met met eigen geschiedenis. Hoe vreemd kunnen gedachten gaan als je in Duitsland loopt. 

En zo kwamen we gedrieën in Trier aan.

Terug in de drukke wereld.