Overdonderend

Eergisteren avond alweer ( as time goes by) zijn Mariet en ik ‘savonds hier in Venetië aangekomen en na een snelle boottaxi rit  van het vliegveld naar de Rio Grande zijn we in een b&b midden in het centrum eigelijk direct in in bed in slaap gevallen.

De b&b staat zo ongeveer naast de Arsenale, en die is zo ongeveer het middelpunt van de Biennale.

Want dat is het doel van dit bezoek. Zalig  iets meer dan 3 dagen veel en mooie moderne kunst bekijken. Kunst tentoongesteld in prachtige oude – veelal palazzo- gebouwen.

Gisteren, zijn we naar de hoofdtentoonstelling geweest, in het Aesenale en de Giardine. de Arsenale is een enorm groot gebouw (wat is Venetië rijk -geweest?- ) dus met veel ruimte. Bijna alle deelnemende landen hebben hier een eigen plek waar de meestal jonge kunstenaars hun werk laten zien.

Het thema dit jaar is ‘ Foreigners eveywhere’ en dit wordt op veel verschillende manieren uitgebeeld.

Hier zijn veel verschillende technieken in gebruikt, wat ik heel bijzonder vind, o.a. verf, krijt en  borduren(?).

En toch, of juist hebben de gezichten enorm veel uitdrukking.

Wat ik altijd heel bijzonder vind is indigo, een kleurstof die over de hele wereld blijkt voor te komen, deze prachtige stof komt uit Afrika.

Het paviljoen van Saoedi Arabië is helemaal gevuld met enorme elementen van bedrukte zijde die als bladen van een woestijn roos zijn neergezet. Op het oppervlak teksten over de vrouwen van Saoedi, teksten die een grote invloed hadden en hebben op hun leven.

Rest de vraag, ik vermoed dat AlDowayan (de kunstenaar) niet uit Saoedi Arabië komt, maar het paviljoen is wel van de Saoedi’s (wordt waarschijnlijk (?) door hen betaald. Hoe zit dit?

De kunst blijkt ook in het met toeristen overvolle Venetië op straat te hangen. Overvol, maar zolang je niet op het San Marcoplein en directe omgeving bent, valt het wel mee. En alles op de Biënnale is erg goed te zien.

Veel palazzo’s zijn met werk van ‘kleine’ landen of van individuele kunstenaars ingericht.

Hier met William Kentridge die 9 video- afleveringen van 30 minuten maakte met als titel ‘Zelfportret als koffiepot’. ‘Het geheel is een experiment in fysieke belichaming en fenomenologische ervaring van de werkelijkheid in het digitale tijdperk, net als een reflectie op wat er zou kunnen gebeuren in de hersenen en het atelier van de kunstenaar.’ Kentridge komt zichzelf in het atelier tegen, beide versies voeren een gesprek met elkaar, een gesprek waarin ze duidelijk een verschillende visie op het maken van kunst hebben. Onderwijl tekent, poetst, krast de ene met krijt en ontstaat er telkens weer een koffiepot. Het blijft telkens weer een boeiend filmpje.

Het werk hieraan begon tijdens COVID, de studio is een ‘uitgezet’ hoofd, een kamer waar gedachten en foto’s, reflecties op de muur van de studio worden. En zijn zelfportret wordt dus telkens, in elk filmpje een koffiepot.

En hoe blijft dat overhemd zo wit?

Voor mij zijn een van de andere hoogtepunten de werken in het Nederlandse paviljoen. Het zijn De cacaobeelden van het Congolese kunstenaarscollectief CATPC. Dit collectief bestaat uit voormalige plantagearbeiders. De beelden vertellen samen het verhaal van de kolonisatie.

De makers beschouwen hun werk niet als kunst, maar als ‘een systeem’. Een systeem van onderdrukking en uitbuiting. Maar gezien de prachtige, krachtige en ontroerende uitdrukking van deze beelden vind ik het echte en indrukwekkende kunst.

(En verder is er veel discussie en meningsverschil over deze beelden, bij belangstelling hiervoor: zie de kranten).

Het paviljoen van Venetië (zelf)

‘First thing is to let the pain in,

To think there is a father crying,

There is a lad who doesn’t know of his sisters death

There’s the weft of history,

Everything has become the pretext

To voice our opinions.

But this is the time to rejoice

For the joys of others,

And to suffer for those who suffer,

Humanity is not a place, but a conquest.

Franco Arminio

Deze schilderijen zijn van Vittorio Marcella.

Tegen de avond kwamen we met voeten die moe van het lopen waren en een hoofd moe van alle indrukken weer bij de b&b aan.

En toen hadden we het ‘andere’ Venetië nog helemaal niet gezien.

Maar wat heb ik een prachtige werken gezien!