Een dag in Venetië

Vandaag, zondag 13 oktober, na Berlinde de Bruyckere liepen we kris kras door Venetië langs geplande  en onverwachte tentoonstellingen. 

Het centrum van Venetië is in haar geheel een soort openlucht museum (nog net geen pretpark). En verbazingwekkend,  iedereen (in de restaurants, in de boten, enz) echt iedereen is aardig en behulpzaam. Kom daar maar ‘ns om in Amsterdam zo zeiden we herhaaldelijk tegen elkaar.

De toeristen (en het zijn er erg veel) zijn hoofdzakelijk te vinden op het San Marcoplein en omliggende straten. Zodra je buiten deze voor/door toeristen-gebaande paden bent is er rust. Een oploop op de brug betekent een  gondel-file. Maar ook dan, een kanaal of straatje verderop: rust.

En de combinatie oude gebouwen; hier een kerk of een palazzo met moderne kunst blijft elke keer weer prachtig.

En wat is Venetië een prachtige stad.

Dat is trouwens een vraag die de hele tijd door mijn hoofd gaat: wat is kunst? Is dit kunst? Waarom is dit kunst? Ook nu weer blijkt dit  allemaal zo eenvoudig, soms moeilijk te beantwoorden.

In het palazzo Grassi is een tentoonstelling van Julie Mehretu. Vooral in combinatie met de beelden van Huma Bhabha (en ja, en dan ook weer in die prachtige ruimtes) vond ik het erg mooi. (Een inleidend filmpje hielp veel)

En toen kwam de tentoonstelling Monte di Pieta van Christoph Buchel nog…

Een groot gedeelte van dit prachtige palazzo lijkt wel een pandjeshuis.

Uit de Volkskrant: ‘Door dit kunstwerk dolen is een bizarre ervaring van voortdurend jezelf toespreken ‘dit is niet echt’ (of jezelf afvragen is dit kunst?) Wetende dat over elke stoflaag is nagedacht, scherpt dit de zintuigen maximaal, zelfs als je al helemaal kunstmurw bent.

Je moet hier dus zelf een verhaal in ontdekken. En dat kan alle kanten opgaan.

In deze prachtige ruimte konden we snel een verhaal over heerlijk eten  ‘ontdekken’.

Wie goed kijkt zal ontdekken dat de Monte di Pieta gaat over handel, kapitalisme, macht, uitbuiting en de kunsthandel. (En dan een vraagje: is deze tentoonstelling dan ook een parodie op de Biennale, waarvan wel eens wordt gezegd dat het een verkapte kunstbeurs is?)

Buchel  lijkt te willen laten zien dat alles in de wereld (en dus ook in de kunstwereld) te koop is, dat alles draait om spullen en speculatie. Alles moet weg, voor de hoogste bieder. Een cynisch idee (lijkt me helaas geen idee maar waarheid), maar prikkelende en scherper geslepen kunst zul je dit jaar in Venetië niet tegenkomen.

Wij liepen weer verder, door lege straten en langs ondergelopen kaden.

Onderweg naar het Prado palazzo ontdekten we onverwachts een tentoonstelling in een eenvoudige ruimte. Ook mooi. Het was  de ‘Cosmic Garden’ met werk uit zd India. Afbeeldingen van oude mythen, modern weergegeven.

En vaak weer geborduurd, met verschillende technieken.

De hoogste tijd voor een terrasje met  een aperol spritz (ik moest deze naam even opzoeken). 

‘Watching the sun go down’.