Mijn vader werd als soldaat uitgezonden naar Indonesië. Hij ging er met een enorm schip naar toe, daar heb ik nog foto’s van. Op 1 van die foto’s hangt hij, een heel jonge man over de reling en het onderschrift meldt: ‘Land in zicht, Tricomalee!’
Hij sprak nauwelijks over die tijd, maar soms wel over Tricomalee, ‘Dat was zo’n andere wereld Marga, voor het eerst zag ik de tropen’.
Het moet voor hem, na de crisistijd, na de 2e Wereldoorlog, na de werkkampen in Duitsland en na een luchtmacht opleiding in Engeland (waar die andere, een mooie wereld voor het eerst voor hem open ging) een onvergetelijk zicht zijn geweest, Tricomalee.
Die klank heeft voor mij ook altijd iets onvergetelijks betekent.
Hij bleef zijn hele leven reizen, maar alleen nog maar in Europa (en veel naar Engeland). Ik ben ‘reizend opgevoed’, met de nachttrein naar Joegoslavië en opblijven tot Keulen, dan zag je de Dom nog, vlak naast het station.
Dat verklaart misschien een deel(tje) van mijn reislust.
En wat ik mijn hele leven zeker wist: ik wil naar Tricomalee!
En nu ben ik er! En hier dwalend door de straatjes, langs de oceaan, weer naar de zoveelste tempel, denk ik weer even aan die magere, jonge man die hier voor het eerst de tropen zag.

Het is heiig en de haven die verderop ligt is niet te zien.


Dwalend door de stad.


En ja, al in de 17e eeuw hadden de Nederlanders hier ook een nederzetting: huizen, een fort en een kerk (die is verdwenen).



Het fort is er nog steeds en ook in gebruik. Daar zetelt nu het Sri Lankaanse leger (in Tricomalee zeer prominent aanwezig). Op weg naar de tempel aan de zee loop je door het fort, langs de soldaten.
De Thirukomeshwaram tempel is erg groot en op de muren zijn hoofdstukken uit de Mahabarata uitgebeeld. Het toegangsbeleid is streng, twee mannen met een korte broek worden bars weggestuurd. Er staat een bord met een pijl naar de plaats waar het haar kan worden afgeknipt om te offeren. Ik ben een stukje die kant opgegaan, maar er was niets te zien.




at ik vandaag bij het Dutch Bank Cafe Sri Lankaanse nasi goreng.

veel mijmering ☺️ en mooie plaatjes!
LikeLike
Ja, een plaats om te mijmeren. Doei…
LikeLike
mooi, die herinneringen. En dat jij nu de plaats kunt bezoeken waar jouw vader kennismaakte met de tropen.
Die nasi ziet er heerlijk uit.
LikeLike
Ja, maakte best veel indruk. Die nasi zegt men….is door de Nederlanders van Indonesië naar Sri Lanka gebracht. Ik vond het verdacht veel op biriyani lijken (er zaten ook rozijnen in)
LikeLike
Mooie blog, Marga! Ik lees het met plezier, en een mooie tijd toegewenst.
LikeLike
Ha bedankt Raymond, groetjes aan jullie beide, Marga
LikeLike
wat een mooie herinnering aan je vader, ontroerend om te lezen!
groet van José
LikeLike
Dank je José, ja het maakte veel indruk op me.
LikeLike
Mooie herinneringen aan jouw vader, indrukwekkend.
LikeLike