There is a crack in everything

De berg in de verte is de Sri Pada, (heilige voetafdruk). Hij is 2243 meter hoog en om de top te bereiken moet je 7 km klimmen  via ongeveer 5500 traptreden. De berg is heilig omdat de Boeddha, op weg naar de verlichting, hier een voetafdruk achterliet. En deze voetafdruk is populair, Moslims claimen dat dit een voetafdruk van Adam is (die hier zijn voet neerzette nadat hij uit het paradijs verbannen was), de Hindoes claimen dat de voetafdruk van Shiva is en de Portugezen voegden hier als voeteigenaar Sint Thomas bij. Anno nu neemt niemand dit allemaal nog serieus, de tocht omhoog is een Boeddhistische pelgrimstocht, die elke Srilankaan eens in het leven gemaakt moet hebben.

Nu in december is het pelgrimsseizoen  begonnen. Men onderneemt de tocht bij voorkeur ’s nachts om op de top de zon te zien opkomen. Omdat het verschrikkelijk druk is, besluit ik overdag naar de top te gaan.

Ik liep eerst langs allemaal kraampjes met de gebruikelijke prullaria. Ook zijn er grote hallen met voetmassage apparaten.

Japan heeft bij alle plaatsen waar de Boeddha geboren, geweest of gestorven zou zijn een vredespagode gebouwd.

Langs het pad naar boven zijn regelmatig thee-stalletjes, uitrust hallen en hangen er luidsprekers, waar Boeddhistische, opbeurende muziek uitkomt. (Op de heenweg klonk er niets en was bovenstaande monnik met de techniek in de weer).

Ik sleepte dus mijn fleece en regenjack mee. Dit was niet echt nodig. Door het subtropische klimaat was niet alleen de temperatuur maar ook de luchtvochtigheidsgraad hoog, na een kwartier was ik drijfnat van het zweten.

Door de hoge vochtigheidsgraad was het klimmen dodelijk vermoeiend. Ik ‘mocht’ stoppen na 100 treden, of bij een thee stalletje, of als het pad sporadisch plat was.

Bij deze Tibetaanse gebedsvlaggetjes hoorde ik voor het eerst de bel, boven op de top. Dit gaf moed!

Bij een glaasje thee raakten we  in gesprek. Hij is 38 jaar en doet dit werk alleen in het pelgrimseisoen. Daarbuiten is hij kok in Colombo. In deze zak zaten flesjes water en frisdrank, totaal 45 kg. Met dit sjouwwerk (alle dragers hebben de vracht op hun hoofd) verdient hij 3400 rupees (ongeveer €11) per dag. Ja, en daar zat ik dus met mijn kopje thee en wat zeg je dan?

Ik heb 4 uur over deze 7 km en 5500 treden gedaan. Waarschijnlijk speelde ook de hoogte een rol, twee Srilankaanse vrouwen moesten onderweg overgeven.

Boven aangekomen markeren de klokken van de eerste foto boven de toegang naar het heilige terrein en  moesten eerst de schoenen uit (gelukkig niet beneden al) en kon ik het terrein rond de pagode op. Blij dat ik had doorgezet. Rond de pagode was het vol met mensen. Er heerste een mooie, ontspannen sfeer.

Er is hier boven ook een politiepost. De voetafdruk en de pagode worden  door gewapende politieagenten bewaakt.

Nadat ik de grote bel een keer heb laten klinken ben ik mee naar binnen gegaan, naar de daadwerkelijke plek van de voetafdruk. Ik kreeg direct bloemen om te offeren. De hele ruimte, inclusief de plaquette van een enorme voetafdruk (op de ‘echte’ voetafdruk?) en een Boeddhabeeld is van goud.

Naar beneden ging een stuk gemakkelijker. Mijn knieën hielden het!

Het pad kruiste meerdere keren een waterval, daar werd dankbaar gebruik van gemaakt.

Beneden kwam ik weer in het laatste gedeelte van het pad  vol met kraampjes. Dit ziet er zoet uit. Er zit echter nauwelijks smaak aan.

Ik dacht daarna bij de ‘foot massage’ mijn arme voeten eens lekker te laten verwennen. Echter, mijn kuiten werden in het apparaat ‘vastgezet’ en na een druk op de knop ging het apparaat aan het werk; afwisselend werden de kuiten  gedurende 10 sec. bijna platgedruk en daarna mochten ze 5 seconden in natuurlijke stand.  Nou ja, misschien helpt dit ook tegen de ontluikende spataderen. En dat voor 100 rupees (30 cent).

Met deze tocht neem ik op een mooie manier afscheid van Sri Lanka. Morgenochtend eerst 1,5 uur met de bus naar Hatton en daar stap ik op de trein om via Kandy in 6 uur naar Colombo te reizen. Van daar vlieg ik de daarop volgende dag naar India.