Veranderingen, telkens weer.

De dag van gisteren 29 december, begon in Delhousie, zoals de Srilankanen zeggen, een slaperig dorpje tussen de thee plantages. Delhousie bestaat hoofdzakelijk uit eenvoudige hotelletjes en eethuisjes, allen gericht op de pelgrims die de tocht naar de voetafdruk van de Boeddha (en van nog zoveel meer) willen maken. 5 maanden bruist het dorpje, 7 maanden is het in rust.

Iedere ochtend rijdt de groenteboer (de man met de muts) door het dorpje om zijn waar te verkopen. Om te waarschuwen dat hij eraan komt tingelt Clair de la Lune. Even later pingelt er een wals van Chopin door de straat,  dat is  de bakker.

Alleen in het pelgrimseizoen rijden de bussen af en aan. (Maar dan rijden er ook heel veel) ik nam de bus van 10 uur richting Hatton.

Tot Kandy reed de trein weer door dat prachtige heuvellandschap, na Kandy verdwenen de heuvels en kwam daar jungle voor in de plaats.

Colombo was een schok, met een luidruchtige klap belandde ik in het moderne Sri Lanka. Het was hier nog steeds Kerstmis. Het hele centrum was veranderd in een soort muziekfestival. Op het strand stond een groot podium met daverende muziek.  De wegen zaten verstopt en het was moeilijk een tuktuk te krijgen want er was geen doorkomen aan.

Ik het hotel aangekomen ben ik als een blok in slaap gevallen.

En nu, maandag 30 december landde het vliegtuig  om 14.40 in Madurai, India. Daar begon het te regenen: ‘a little cycloon’ zei de taxichauffeur.

Het werd al snel weer droog en verder was er  niets van de cycloon te merken.  Tegen de avond kon ik me niet bedwingen en ben toch even met een tuktuk naar de Meenakshi tempel geweest.

Het is nu inmiddels dinsdag 31 december. Straks vertrek ik naar de Sivananda yoga vedanta Meenakshi Ashram en daar blijf ik tot zaterdag. Daar is weinig internet dus bij deze: