Altijd Reiziger

De winterregen

begint – Altijd Reiziger

zal ik genoemd zijn. (Bassho)

Daar sta ik, alweer op Schiphol. Ik had een soort ‘heimwee’ naar Japan en de kaart van de pelgrimstocht op Shodoshima lag al 5 jaar te wachten. En toen kwam die aanbieding van de KLM…….Dus heb ik de (dit keer) bergschoenen weer aangetrokken en ben naar Japan vertrokken.

Ik ben hier weer net als de vorige keer naar Japan met Mariet. Hier staat ze in de rij voor de trein naar Okayama. De plaats van de rij is op het perron aangegeven en de dame links (met de pet) corrigeert je als je op een verkeerde plaats staat. En ze staan hier allemaal in de rij…..totdat de trein er is, dan wordt het ieder voor zich. We gaan eerst naar Sodoshima, om daar de pelgrimstocht langs 88 tempels te lopen.

We kwamen tegen de avond in Okayama aan. Het was er al donker. Maar deze tram rijdt naar de future, net als wij. Qua past hebben we er inmiddels 22 reisuren opzitten dus snel wat eten en naar het hotel dat gelukkig vlakbij het station is. Morgen weer verder met de future.

Vandaag 12 februari vertrokken we met de bus naar de haven en vandaar met de ferry naar Sodoshima. Een klein eiland waar Kobo Daishi ook heeft rondgelopen en zijn ascetische oefeningen heeft gedaan. (Zegt men…..).

Op weg naar het hotel stuitten we bij toeval (maar wat is toeval?) op een tempel, het is het hoofdkwartier van de organisatie die de Henro (pelgrimstocht) beheerd. Hier konden we het boek kopen waarin de stempels van de diverse tempels worden gezet.

Kobo Daishi is 1 van de monniken die lang geleden het boeddhisme naar Japan bracht. Hij werd geboren op Shikoku (waar we de pelgrimstocht vorige keer maakten). Sodoshima ligt naast Shikoku en Kobo Daishi kwam hier ongetwijfeld….op doorreis, wie weet ook via Okayama. Op de plekken waar hij zijn oefeningen deed zijn tempels of kleine schrijnen gebouwd en daar gaan we dus langs lopen.

Ons hotel staat boven op een heuvel en vanuit de kamer hebben we een een prachtig uitzicht. De bedden liggen al klaar op de grond. Dat wordt weer wennen vannacht.

De rijen voor de trein, het eten met stokjes, de bedden, links rijden, de beleefdheid, de kleine gebaren, de w.c.’s, het is allemaal bekend en toch weer wennen.

Vandaag toch nog een klein uitstapje naar Angel road. Als het eb is zijn er drie kleine eilandjes via een smal drooggevallen pad (Angel road) met elkaar verbonden. We haalden (want het werd al donker) niet het gehele droogvallen en zijn bij deze rots gestopt.

Bij deze mevrouw hebben we heerlijk aan de bar gegeten. Met handen en voeten, Google translate en een klein restje Japanse les hebben we het eten besteld. Gegrilde vis, groente tempura’s, rijst, een soepje en wat onduidelijks, het was heerlijk, maar mijn Japans ….is verdwenen? diep weggezonken? Nou ja, de komende tijd kan ik weer veel oefenen.