De Kasagataki tempel

O rust!

de rots doordringend

de stem van de cicade. (Basho)

Vandaag, 16 februari begon ontspannen, we bezochten een tempel met een mooie zentuin, de monnik bracht ons naar de volgende tempel, gaf ons twee mandarijntjes bij het afscheid en we liepen op deze zondagochtend het volgende dorp in.

Daar konden we eerst de weg niet vinden, maar gelukkig kwamen we een oude vrouw tegen die ons (op haar sandalen) over een bospad weer op de ‘henro michi’ (weg van de pelgrim) bracht.

Ook dat pad ging lang over een landweggetje langs een Shinto schrijn, (met koffie automaat), een tempeltje, een Jizo beeld en wat huizen.

Na het laatste huis ging het pad door een enorm bamboe bos.

De kaart had ons gewaarschuwd: slipperly, rocky path! Dit bleek te kloppen:

Al snel veranderde het pad plotseling in een rotsachtige helling waar af en toe een ‘pad’ te onderscheiden was.

Er stonden beeldige kleine Boeddha beeldjes op de helling, ik ging er maar vanuit dat het pad hierlangs ging.

Plotseling ontwaarde ik een tempelbel.

En na het luiden van de bel het pad vervolgend kwamen we onderaan een rotsige helling uit, een helling die leidde naar een tempel, hoog en steil in de lucht.

Dit hek werd later vervangen door een ijzeren ketting. Gelukkig waren hek en ketting stevig en goed in de rotsen verankerd.

Later bleek dat dit het ‘okunoin’ van de tempel ‘beneden op de grond’ was. Een okunoin is het allerheiligste, de monniken bewaren er hun dierbaarste bezit en gaan er naar toe om ascetische oefeningen uit te voeren.

(Misschien door op en neer over de helling te gaan?)

We konden hier uitkijken op de vallei waar we eergisteren in tegenovergestelde richting liepen. (Maar dat was diep het dal in)

Ook hier is de tempel gedeeltelijk in een grot gebouwd, we moesten door donkere gangen lopen om de hondo (hoofdhal) te bereiken. Hier werd de Boeddha door veel krijger-goden beschermd.

Weer naar beneden klimmend merkten we deze prachtige beeldjes op.

Het pad werd hier al meer een trap, met langs de kant twee rijen dik lantaarns.

Uitgeput weer beneden aangekomen keken we nog een laatste keer naar boven: pfffff we schrokken bijna van dat wat we gedaan hadden.

Hierna ging de dag weer verder zoals hij begonnen was, een rustig pad met af en toe een tempel, wat huizen en een prachtig enorm beeld van Kannon Bosatsu, hoog op de berg, wakend over Shodoshima.